Ξεκίνησε το παραμύθι....

Και ενώ καίγονταν η Αττική και μέρος της χώρας αυτοί τον χαβά τους.
Τα κέρδη τους, τα τηλεοπτικά δικαιώματα και φυσικά το κατά τους Ρωμαίους δουλοκτήτες "άρτον και θεάματα" για μια ακόμη φορά αποτέλεσε μηχανισμό συνολικού αποπροσανατολισμού από τα βασικά που είναι και το περιβάλλον. Που σαφώς είναι μια πολύ πιο σοβαρή υπόθεση από το ποδόσφαιρο και ειδικά το επαγγελματικό που ένα πολύ μεγάλο μέρος των κατευθυνόμενων οπαδών κάθε λογής και κοπής δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα στησίματα του ούτε την ίδια του φύση που είναι αυτή που όλοι γνωρίζουν και το σύστημα καθαγιάζει δια των κονδυλοφόρων του και όχι μόνο.
Ένα σάπιο οικοδόμημα δεν φτιάζει με μερεμέτια ούτε γίνεται πιο δίκαιο στις αποφάσεις του με την εναλλαγή των πατρώνων και των εργολάβων του, αλλά με το γκρέμισμα του και την
επιστροφή του σε άλλου είδους οικοδόμημα.
Τέλος πάντων για φέτος μετά τις διακοπές μας, όπως όλη η "οικογένεια" των ιστολογίων μας θα είναι εντελώς διαφορετική με ένα, άντε δυο ποστ το μήνα ίσως και το τρίμηνο και ειδικά για το ράδιο κολλεκτίβα (το οποίο θα στραφεί αποκλειστικά και μόνο σε επιστημονικά και ιστορικά θέματα), έτσι και το collectivasports ειδικά για τη superleague, δεν πρόκειται να γραφτεί κανένα άλλο post και ο λόγος είναι απλός, σιγά - σιγά πρέπει να αδειάζουμε τα γήπεδα και να υποστηρίζουμε στη βάση του το μαζικό λαϊκό αθλητισμό και όχι τις εταιρίες που εκπροσωπούν.
Η κάθε ΠΑΕ είναι αυτή που αποφασίζει για τα του οίκου της και όχι οι οπαδοί που τις περισσότερες φορές είναι κατευθυνόμενοι από τις αντιπολιτεύσεις των ίδιων των ΠΑΕ η τους διάφορους "γυρολόγους" manager που θέλουν να πουλήσουν την "πραμάτεια τους"(τους παίκτες που εκπροσωπούν) με όρους δουλοκτησίας και οι οποίοι διασυνδέονται με τον καθόλου χρήσιμο αθλητικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.
Πριν σας πούμε τις εκτιμήσεις μας για φέτος(αδιάφορες και άνευ ουσίας) να πούμε τούτο.
Κανένας φίλος καμιάς ομάδας δεν είναι η ομάδα, μιας και οι ομάδες είναι Π(ΑΕ), με ΔΣ, με μερίσματα, εφημερίδες οπαδικές και μη, καθώς και manager που κάνουν scouting για να αγοράζουν φτηνότερα και χωρίς μίζες το υλικό που αυτοί εκτιμούν ότι μπορεί να τους ικανοποιήσει.
Είναι άλλο πράγμα να είναι φίλος μιας ομάδας, η να υποστηρίζεις μια ομάδα και άλλο να λες ότι είσαι.
Είναι άλλο πράγμα η ΠΑΕ και άλλο ο σύλλογος που υποστηρίζει ο καθένας η, η κάθε μια.
Είναι άλλο πράγμα να σου αρέσει η μπάλα και άλλο να λες υποστηρίζω το Χ η τον Ψ σύλλογο. Είναι άλλο πράγμα επίσης να υποστηρίζεις μια ομάδα και άλλο πράγμα να έχεις άλλη γνώμη απ' την κυρίαρχη που σπρώχνεται από τους επιτήδειους μέσα απ' τις ΠΑΕ.
Ποτέ και πουθενά σε επίπεδο επαγγελματικού ποδοσφαίρου οι αγώνες δεν παίζονταν μόνο μέσα στους αγωνιστικούς χώρους και φυσικά δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή στο επίπεδο της δικαιοσύνης, πάντα σε αυτό το σύστημα, πάνω και μέσα στο δίκαιο του οικονομικά ισχυρού, των χορηγών και των χρημάτων που ξοδεύονται. Αυτός που δίνει τα περισσότερα αυτός νομοτελειακά θα υπερισχύει και η παρακολούθηση αυτού του "προϊόντος" (καθόσον αυτοί που το διοικούν το βλέπουν έτσι), όλοι από τον πρώτο έως τον τελευταίο έχουν μερίδιο ευθύνης και η συμμετοχή τους και μόνο σημαίνει συνενοχή.
Επειδή τα αυτονόητα για πολλούς είναι δύσκολα πράγματα, επαναλαμβάνουμε πως δεν υποστηρίζουμε τίποτα από τα παραπάνω(ως δική μας γνώμη), απλώς τα εντοπίζουμε, τα επισημαίνουμε και τα καταγράφουμε μπας και αδειάσουν επιτέλους οι κερκίδες και πάμε να παίξουμε μπάλα ξανά στις αλάνες(που επίσης δεν είναι το όνειρο μας αυτές αλλά ο μαζικός λαϊκός αθλητισμός με επιστημονική βάση), πως μέσα σε αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα τα μπαλώματα θα παραμένουν μπαλώματα και πριν ξηλωθούν θα αποδείχνουν συνεχώς πως καπιταλισμός και επαγγελματικό ποδόσφαιρο πάνε πακέτο, πως το δεύτερο είναι η απόλυτη αντανάκλαση του καπιταλιστικού εποικοδομήματος. Πως αν δεν γνωρίζεις πως λειτουργεί κάτι δεν μπορείς να τα αλλάξεις, πως άλλο το ηθικό και άλλο το νομοτελειακό. Όπου η ηθική του δικαίου πήγε να υποκαταστήσει τη νομοτελειακή λειτουργία ενός αντικειμένου, απλά το ισχυροποιούσε και καλλιεργούσε αυταπάτες.
Επαγγελματικό ποδόσφαιρο και δικαιοσύνη δεν γίνεται τέλος και ας θυμίσουμε τα calciopolis και τα κάθε λογής σκάνδαλα στις ανεπτυγμένες ποδοσφαιρικά χώρες.
Αυτά τα "ολίγα", γιατί θέλουμε να γίνεται κατανοητό αυτό που λέμε και που τελικά αναδείχνει γιατί δεν μας αφορά και η superleague ούτε και ποιος θα το πάρει.
Α και κάτι άλλο, το "προϊόν" αυτό μπορεί και για μικρά χρονικά διαστήματα να έχει και χαρακτηριστικά δικαιοσύνης για να μπορεί να πουλήσει, αλλά μετά μια απ' τα ίδια...
Πάμε και στο αδιάφορο δια ταύτα, δηλαδή τις εκτιμήσεις μας για το τι θα δούμε φέτος.
Η φετινή λίγκα είναι μία λίγκα τεσσάρων ταχυτήτων και μιας ενδιάμεσης ανάμεσα στην δεύτερη και την τρίτη.
Στην πρώτη ανήκουν οι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΑΕΚ, στη δεύτερη οι ομάδες της Θεσσαλονίκης, σε μια ενδιάμεση ο Πανιώνιος, η Λάρισα και η Ξάνθη, στην τρίτη ταχύτητα ο Εργοτέλης, τα Γιάννενα, ο Ατρόμητος και η Τρίπολη και στην τέταρτη η Καβάλα, ο αποδυναμωμένος Λεβαδειακός και ο Πανθρακικός.
Στην πρώτη ταχύτητα: ο Ολυμπιακός παραμένει το μεγάλο φαβορί αν περάσει τις 4 πρώτες αγωνιστικές αλώβητος, ο Κετσπάγια είναι καλός προπονητής και φυσικά χωρίς καμία ενίσχυση απ' τα αριστερά εκεί υπάρχει ο Λεονάρντο(λίρα 100).
Ο Παναθηναϊκός με τον Λέτο(πολύ μεγάλη στόφα παίχτη) στα καλά του κάνει για 5 παίχτες μαζί(ο ρόλος του ηγέτη και στον αγωνιστικό χώρο έχει μεγάλη σημασία) μπορεί να χτυπήσει τον τίτλο αν φυσικά βελτιώσει την άμυνα του και στο επίπεδο της διοίκησης της ΠΑΕ δεν πέσουν οι διαφαινόμενες τρικλοποδιές εκ των έσω.
Η ΑΕΚ είναι η καλύτερη ΑΕΚ της δεκαετίας και είναι απορίας άξιον πως μια ομάδα χωρίς χρήματα, με απλήρωτο τον προπονητή της από το Νοέμβριο πως υπάρχουν ακόμα οπαδοί της που τον βρίζουν και μάλιστα με χυδαίο τρόπο. Η ΑΕΚ μετά την περυσινή περιπέτεια που παραλίγο να φτάσει στα όρια της αυτοκαταστροφής, με σημαία τον Μπάγιεβιτς και με ηγέτη αυτή τη σπουδαία φυσιογνωμία(που μπορεί προπονητικά εμείς να πιστεύουμε πως είναι απαρχαιωμένος, όχι όμως ξεπερασμένος, ωστόσο δεν έχει καμία σημασία τι λέμε εμείς).
Αν ο Σκόκο δεν πωληθεί στον Παναθηναϊκό και οι φτηνές αλλά πολύ καλές λύσεις(εκεί φτάνει το χέρι μου εκεί κρεμάω το καλάθι μου), όπως ο Γκερέιρο, η ο Λεονάρντο δεθούν θα κάνουν ένα υπερηχητικό σύνολο, έτοιμο για τον τίτλο το Μαϊο.
Συμπέρασμα για την πρώτη ταχύτητα σε επίπεδο μεταγραφών.
Ο Ολυμπιακός θέλοντας να αγοράσει όχι από το πρώτο ράφι, αλλά από το πρώτο των πρώτων καθυστέρησε τόσο πολύ σε επίπεδο αριστερού χαφ(εδώ αποκλείστηκαν οι υπερπαιχταράδες Γκουτιέρες, Μόουτσε και ο σούπερ Λέτο δεν ήταν στα υπόψιν), ψάχνοντας για παίχτες ακόμα καλύτερους από αυτούς που αναφέραμε αλλά στις ηλικίες αυτές(απο 20-27) δεν έρχονται στην Ελλάδα και έτσι δεν πήρε τίποτα άλλο για την θέση αυτή, παίχτες που παίζουν σε οποιαδήποτε ομάδα της Ευρώπη, επιλέγοντας να δοκιμάσει στη θέση αυτή τους Σοϊλέδη, Ζαϊρί και Λεονάρντο. Πήρε τους Μέλμπεργκ, Μαρέσκα, Νταρμπισαϊρ (που είναι πολύ καλές μεταγραφές, μεταγραφές και που καμία άλλη ελληνική ομάδα δεν μπορεί να κάνει, αυτές που λέμε από το πολύ πρώτο ράφι) και τον Ζαϊρί που είναι γνωστός απ' τον Αστέρα και την Σοσό.
Ο Παναθηναϊκός, αντέγραψε τον Ολυμπιακό του 2001 στις μεταγραφές με την απόκτηση μεγάλων ονομάτων αλλά μεγάλης ηλικίας και αμφιβόλου εύκολης προσαρμογής αρχής γενομένης με τον Ζιλπέρτο(περσινή μεταγραφή που φέτος μπορεί να αποδώσει), του Σισέ(αμφιβόλου αξίας μεταγραφή για μας) και της καλύτερης μεταγραφής του Παναθηναϊκού εδώ και δεκαετίες του Σεμπάστιαν Λέτο, οι υπόλοιπες είναι φτηνές λύσεις και με τον αποκλεισμό του από το champions league, θα αναγκαστεί να δώσει κάμποσους ακόμη έχοντας βάλει στο μάτι όμως τους Σκόκο και Τζεμπούρ της ΑΕΚ, γενικά ψώνισε απ' το πρώτο ράφι, όσο για τον Κατσουράνη μην τρελαθούμε κι όλας είναι μεταγραφή από δεύτερο ίσως και τρίτο ράφι, τους δούλεψε η ΑΕΚ για τα καλά εδώ, που πήρε και από εκεί το κατιτί της.
Απ' την ΑΕΚ, έφυγε ο Κυργιάκος και είναι υπ' ατμών ο Τζεμπούρ(για μας πολύ καλές κινήσεις, ξέρει τι κάνει Μπάγιεβιτς) και με την προσθήκη όσων μπήκαν και θα μπουν στη συνέχεια η ΑΕΚ φέτος με τις επιτυχημένες αγορές απ' τα χαμηλότερα ράφια θα κάνει εξαιρετική πορεία.
Στην δεύτερη ταχύτητα: O ΠΑΟΚ φέτος έχει μαζέψει όλους όσους του έλειπαν για να ολοκληρώσουν το πάζλ μιας δυναμικής ομάδας που μπροστά κάλυψε τα κενά της με τους Φιλομένο και Κοστιανικούλη, ενώ πίσω γέμισε με ξυλοκόπους, δύναμη του η έδρα του φυσικά.
Ο Άρης φέτος έδειξε πως είναι έτοιμος να κάνει το μεγάλο άλμα, τόσο ποιοτικό ρόστερ έχει μόνο ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός στην Ελλάδα, όμως κατά τη γνώμη μας θα είναι μαζί με την ΑΕΚ στην τετράδα με πολύ κόπο, κυρίως γιατί είναι ομάδα ψυχολογίας και πρέπει να δεθεί.
Ο Ηρακλής έχει τον καλύτερο προπονητή του πρωταθλήματος και τον βλέπουμε για το UEFA, παρότι το ρόστερ του είναι κατώτερο από πολλές ομάδες της κατηγορίας.
Να πούμε πως με τον Προτάσοφ στον πάγκο όλοι οι Θεσσαλονικείς και οι τρείς του κέντρου, θα φάνε ηχηρά χαστούκια στο Καυτατζόγλειο και ειδικά ο Ολυμπιακός που αν τον είχε κρατήσει ως προπονητή σήμερα θα ήταν άλλα δέκα χρόνια μπροστά.
Η ενδιάμεση ταχύτητα: Oι Πανιώνιος Λάρισα και Ξάνθη θα κινηθούν μέχρι το UEFA και σε μια γενικευμένη μετριότητα με εξάρσεις και με υφέσεις που θα θυμίζουν μια μελαγχολική αλλά συμπαθή μπαλάντα που όλη της η δύναμη θα εξαντλείται στην έδρα τους.
Στην τρίτη ταχύτητα: Οι Εργοτέλης, τα Γιάννενα, ο Ατρόμητος και η αποδυναμωμένη Τρίπολη είναι οι ομάδες που εύκολα η δύσκολα θα σωθούν και που θα κάνουν ζημιά στους μεγάλους κυρίως στα εκτός έδρας παιχνίδια.
Στην τέταρτη ταχύτητα: Η Καβάλα, ο πολύ αποδυναμωμένος για φέτος Λεβαδειακός και ο Πανθρακικός, δύσκολα θα σωθούν μιας και η μεσοεπιθετική λειτουργία τους δεν θα επιτρέπει την επίτευξη τερμάτων ούτε στις έδρες τους, όσο για την αμυντική τους λειτουργία βλέπουμε μια ειπείν ασυνεννοησία.
Φυσικά τίποτα απ' όσα γράφουμε(σε επίπεδο αγωνιστικό) μπορεί να μην επιβεβαιωθεί και μακάρι, αλλά "η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται", εξάλλου στον αγωνιστικό χώρο, τίποτα απ' όσα συμβαίνει δεν είναι αποτέλεσμα τύχης η ατυχίας, είναι αποτέλεσμα τυχαίου και αναγκαιότητας, είναι δηλαδή συνδυασμός διαλεκτικής ανάπτυξης στον αγωνιστικό χώρο και δυναμικής στο ρόστερ. Όλα είναι θέμα στησίματος της ομάδας, ψυχραιμίας στην τελική προσπάθεια και ματ στην αντίπαλη άμυνα με το κατάλληλο σουτ, παράλληλα και με τα εξωαγωνιστικά τα οποία είναι αποτέλεσμα της γενικευμένης επαγγελματικοποίησης.

Collectiva sports.

Οι αυταπάτες είναι κακός σύμβουλος.

Αγαπητοί αναγνώστες μας (όσοι τουλάχιστον έχετε τη δύναμη και την όρεξη να μας διαβάζετε), το παρόν ιστολόγιο προσπαθεί με κάθε τρόπο να αναδείξει μια άλλη πλευρά για τα λεγόμενα Ευρωπαϊκά κύπελλα κάτι που φυσικά δεν είναι κανείς και καμιά σας υποχρεωμένος η υποχρεωμένη να την υιοθετήσει.
Για όσους είστε αναγνώστες θα έχετε διαπιστώσει πως το εν λόγω ιστολόγιο παρουσιάζει μόνο ποδόσφαιρο και όχι φυσικά τις "ευρωπαϊκές υποχρεώσεις" των λεγόμενων "Ελληνικών" ομάδων.
Το ότι παρουσιάζουμε μόνο το ποδόσφαιρο δε σημαίνει πως αγνοούμε κανένα άθλημα, εξάλλου στην παιδική και εφηβική μας ηλικία περάσαμε από την καλαθοσφαίριση(όπου παίξαμε μέχρι και στα περιφερειακάcamp των προεθνικών ομάδων), την ποδηλασία, την κολύμβηση, την άρση βαρών και το ποδόσφαιρο φυσικά.
Με την ποδηλασία και την κολύμβηση ακόμα ασχολούμαστε, όπως επίσης και με το καλό φαγητό με ότι αυτό να σημαίνει, ωστόσο ο μεγάλος μας έρωτας ήταν είναι και θα είναι το ποδόσφαιρο.
Επειδή δεν θεωρούμε το blogging δημοσιογραφία ( προφανώς και δεν είναι ασχέτως ότι ορισμένοι με πονηρό τρόπο πάνε να την μετατρέψουν σε κάτι τέτοιο), επειδή στα ΜΜΕ δουλεύαμε χρόνια και συνεχίζουμε να γράφουμε που και που στον τοπικό τύπο, γι αυτό δεν γράφουμε και για τα άλλα αθλήματα και ειδικά με την καλαθοσφαίριση που για μας με τις αλλαγές των κανονισμών από τηνFIBA, από τις αρχές του 2000 έπαψε να μας απασχολεί μιας και θυμίζει περισσότερο physical game παρά άθλημα.
Εδώ γράφουμε αυτά που θέλουμε να γράψουμε(όπως σε όλα τα ιστολόγια που διατηρούμε και αποτελούν δική μας έκφραση και θέση), γράφουμε τις σκέψεις μας και λέμε αυτά που θα λέγαμε στις παρέες μας(όσες μας αντέχουν ακόμα).
Σε αυτό το ιστολόγιο γράφουμε για το άθλημα που έγινε κοινωνικό φαινόμενο και το γουστάρουμε πιο πολύ απ' όλα. Όσο και να μας αρέσει το καλλιτεχνικό πατινάζ, δεν μπορεί να γίνει ποδόσφαιρο Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο άθλημα, είναι κάτι σαν τον έρωτα που περνάει και ξαναέρχεται, πονάει καίει τα σωθικά σου και μετά σε κάνει να πετάς.
Κανένα άλλο άθλημα δεν είναι παιχνίδι, τόσο παιχνίδι που μπορεί να συμμετέχει ο καθένας, είτε ξέρει μπάλα είτε όχι, είτε είναι γυμνασμένος είτε όχι.
Σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα πρέπει να ξέρεις τα βασικά από τεχνικής πλευράς, στο ποδόσφαιρο όχι(σήμερα οι 9/10 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές δεν ξέρουν ούτε ντρίπλα, ούτε κοντρόλ, ούτε καν να σουτάρουν με φάλτσο). Σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα πρέπει να έχεις κοιλιακούς, η πλάτες, πολύ καλή φυσική κατάσταση, στο ποδόσφαιρο μπορείς να διακριθείς μεπροκοιλιακούς , με μέτρια φυσική κατάσταση, η να είσαι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας χωρίς τα "βιονικά" χαρακτηριστικά του Κωνσταντίνου Γκλύξμπουργκ που έκανε ιππασία, ιστιοπλοΐα και έπαιζε τένις Τα παραδείγματα τουΜαραντόνα, του μακαρίτη του Φούνες(τι παιχταράς ήταν αυτός), του Κένι Νταργκλίς, του Όλεγκ Μπλαχίν, του Ζιοβάνι(μας άρεσε που δεν έτρεχε αλλά περπατούσε αλλά το ήξερε το τόπι όσο λίγοι), του Τέβες, του Ρομάριο η του Ρονάλντο(όχι του Κριστιάνο, αυτός είναι φωτομοντέλο και δε μας αρέσει και ως ποδοσφαιριστής, όπως απεχθανόμαστε και τη Ρεάλ που ανήκει), του Βάσια του γηραιού, του Ρικέλμε(το καλύτερο 10ρι του πλανήτη αυτή τη στιγμή), η του μεγαλύτερου Άγγλου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών κατά τη γνώμη μας του Κέβιν Κήγκαν(σιγά να μην ήταν ό μέθυσος γυναικάς και μοδάτος Τζ. Μπεστ της M.U.), η του βαρύ Ρούνεϊ σήμερα, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα πως ο καθένας μπορεί να παίξει μπάλα.
Γι αυτό το ποδόσφαιρο το αγαπάμε τόσο πολύ και όταν αγαπάς τόσο πολύ κάτι σε εκνευρίζουν άλλα τόσα γύρω από αυτό, αυτό δε σημαίνει φυσικά πως δεν επιδέχεται στον αγωνιστικό τομέα επιστημονικής προσέγγισης, τουναντίον θα λέγαμε, όσα πράγματα θέλουν να ζήσουν εξελίσσονται γι' αυτό δεν μας άρεσε ποτέ το Αγγλικό στυλ ποδοσφαίρου, εξάλλου ο για μας μεγαλύτερος προπονητής όλων των εποχών ο Β. Λομπανόφσκι ήταν επιστήμονας - εργάτης του αντικειμένου, καθορίζοντας τον νέο τύπο ποδοσφαιριστή που είναι αντανάκλαση του νέου τύπου ανθρώπου που ζει μόνο στο σοσιαλισμό και εξελίσσεται σε όλα τα επίπεδα.
Κανένα άλλο άθλημα δεν μπορεί να γίνει κοινωνικό φαινόμενο και να επηρεάσει τόσο πολύ ένα αιώνα όπως ο 20ος, που να ακουμπάει τόσο πολύ άλλα κ. φαινόμενα όπως το cinema και το κομμουνιστικό κίνημα σε κάθε χώρα ξεχωριστά και σε παγκόσμια εμβέλεια.
Κανένα άλλο άθλημα δεν είναι τόσο παιχνίδι όσο το ποδόσφαιρο και σε κανένα ομαδικό άθλημα με μπάλα δεν λες πάμε να παίξουμε μπάλα εννοώντας τοwater polo, το voley, η το basketball , τέλος, αυτό είναι κάτι σαν αξίωμα, όταν λες μπάλα εννοείς το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο σε σχέση με όλα τα άλλα ομαδικά αθλήματα είναι κάτι σαν την αθλητική δικτατορία της εργατικής τάξης, γιατί επιβλήθηκε από αυτήν και απευθύνεται σε αυτήν κυρίως αλλά μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι και πάντα σε σχέση με τα υπόλοιπα αθλήματα. Το κεφάλαιο δεν είναι ηλίθιο, όταν το χρησιμοποιεί τόσο πολύ ως μηχανισμό κατεύθυνσης την κοινωνικής συνείδησης στο άλλο κομμάτι αυτό τουεπίχρήμασι θεάματος.
Θα μας πείτε τώρα γιατί γράφετε για την super league; Γιατί πολύ απλά είναι το εθνικό μας πρωτάθλημα στην ανώτερη βαθμίδα του και φυσικά δεν πρέπει ούτε να καταργηθεί ούτε και να υποκατασταθεί από κανένα ευρωπαϊκό θεσμό. Πέραν του ότι τα αστικά έθνη κράτη δεν θα καταργηθούν μέσα στον καπιταλισμό από τους λαούς τους (απ' τα μονοπώλια μπορεί), γιατί η όποια κατάργηση τους δε θα σημαίνει κανενός είδους διεθνισμό, (κοσμοπολιτισμό θα σημαίνει), έτσι και τα εθνικά πρωταθλήματα πρέπει να στηρίζονται. Όταν είναι να καταργηθούν τα σύνορα θα τα καταργήσουν οι λαοί σε ένα άλλο στάδιο ανάπτυξης της ανθρωπότητας και αν υπάρχει τότε ποδόσφαιρο το συζητάμε, αλλά δε θα ζούμε τότε. Ανεξάρτητα από τα παραπάνω για το εθνικό μας πρωτάθλημα και γνώμη έχουμε για πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με την κυρίαρχη και κατευθυνόμενη αντίληψη για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, (του οποίου δεν είμαστε οπαδοί), (και έχουμε γνώμη) γιατί έχουμε περάσει από σεμινάρια προπονητικής και με αυτά που ακούμε η διαβάζουμε μας βγάζουν απ' τα ρούχα μας γιατί δεν έχουν ίχνος αλήθειας.
Φέτος θα κάνουμε κάτι άλλο, ούτε με βαθμολογίες, ούτε και με κάθε αγωνιστική θα ασχολούμαστε Φέτος θα κάνουμε ένα post στην αρχή, ένα σε κάθε τέλος της κάθε πεντάδας αγώνων και ένα τελικό στο τέλος της περιόδου και είναι και πολλά θα λέγαμε, αλλά καλό είναι νααναλύεις τις μεταβολές των ομάδων σε συγκεκριμένες περιόδους, μόνο τότε μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα για την αγωνιστική συμπεριφορά του καθενός ξεχωριστά.
Με το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν ασχολούμαστε επίσης γιατί ούτε σαν κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Γενικά στη χώρα μας το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι ακόμη στηνδεκ του '70 τότε δηλαδή που έπαψε να υπάρχει για να μην πούμε ότι έχει πάει ακόμα πιο πίσω και μάλιστα πολλές δεκαετίες.
Σε αυτό το post - άρθρο θα διαπιστώσατε ότι η εισαγωγή είναι πιο μεγάλη από το κυρίως θέμα. Μεγάλη εισαγωγή θα μας πείτε και με το δίκιο σας, εξάλλου δεν είσαστε υποχρεωμένοι να μας διαβάζετε και πολύ περισσότερο να συμφωνείτε μαζί μας, απλά θέλαμε να διευκρινίσουμε ορισμένα πράγματα που παρακάτω ίσως να μην είναι και τόσο κατανοητά χωρίς το σεντόνι που παραθέσαμε.
Οι επιχειρηματίες πχ, που μισούν το ποδόσφαιρο όσο λίγα πράγματα είναι σήμερα οι χρηματοδότες του. Αυτοί που κάνουν διακοπές στις βίλλες τους στη Μύκονο, ή έχουν κότερα και ιδιωτικά jet, όλοι τούτοι δεν μπορεί να αγαπούν το ποδόσφαιρο. Από πότε οι αυτοκινητοβιομήχανοι, η οι μεγαλοκαναλάρχες και αυτοί που σπαταλούν τόσο χρήμα έχουν παίξει σε ξερό έστω και μια κλωτσιά σε ένα δερματοδεμένο πανί; Από πότε οι Σεΐχηδες της Σίτυ αγάπησαν το ποδόσφαιρο και δίνουν τόσα χρήματα και μάλιστα σε εποχές καπιταλιστικής κρίσης.
Η βιομηχανία του ποδοσφαίρου είναι ξένη προς το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο χρησιμοποιείται και δεν είναι τα γήπεδα - αρένες της premier league, δεν είναι για όλη την οικογένεια, ούτε φυσικά για τους κατευθυνόμενους οπαδούς των οργανωμένων θυρών.
Το ποδόσφαιρο σήμερα έχει εξελιχθεί δια μέσου του μεγάλου κεφαλαίου στη νο1 μαζί με το Hollywood και τη μουσική βιομηχανία, βιομηχανία του θεάματος και όχι μόνο.
Το "άρτος και θεάματα" δεν είναι προϊόν του ποδοσφαίρου, είναι η προέκταση των επιχειρηματιών σε αυτό και η προσπάθεια που κάνουν για να το χρησιμοποιήσουν είτε σαν όχημα είτε για να πάρουν ζεστό κρατικό χρήμα(σε όλη την Ευρώπη συμβαίνει αυτό) και μετά να την κάνουν, μέχρι να ζητήσουν κάτι άλλο, η φυσικά νακαλλιεργήσουν την ενιαία Ευρωπαϊκή συνείδηση δια των Ευρωπαϊκών διασυλλογικών θεσμών.
Το λεγόμενο Champions League είναι συνέχεια του πρώην "κυπέλλου πρωταθλητριών". Πέραν της συνέχειας του πρώην "κυπέλλου πρωταθλητριών" αποτελεί και ένα νεότερο στάδιο εξέλιξης του (και μέσα στα νέα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα που προέκυψαν από τις ανατροπές του σοσιαλισμού στην Ευρωπαϊκή ήπειρο στις αρχές τις δεκ' του '90), ενώ παράλληλα αποτέλεσε και μια ποδοσφαιρικής συνέχειας της προγραμματισμένης από την δεκ του '80, εξέλιξης της τότε ΕΟΚ στην μετέπειτα Ε.Ε.
Στο "κύπελλο πρωταθλητριών", υπήρξαν αρκετές φορές (και με βάση το συσχετισμό δυνάμενων με βάση και την ύπαρξη του σοσιαλιστικού στρατοπέδου) ομάδες που δεν άνηκαν στο σκληρό πυρήνα των 14ρων ομάδων που το πολύ μεγάλο κεφάλαιο της τότε Δ. Ευρώπης είχε διεισδύσει και μπορούσαν να διακριθούν ακόμα και στα πρώτα χρόνια του λεγόμενουChampions League ομάδες όπως η Στεάουα, η ο Ερυθρός Αστέρας, ωστόσο όμως η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα έδειξε στο τι θα επακολουθήσει.
Εκ των πραγμάτων οι Ελληνικές ομάδες και μετά το "δωράκι" του 2004, ελέω Ολυμπιακών αγώνων(ποιός θα ξεχάσει τις δηλώσεις Κολίνα πριν το ματς με την Τσεχία), ίσως θα πρέπει να προβληματίζονται αρκετά όλο το επόμενο διάστημα. Εξάλλου η άρχουσα τάξη της χώρας μας είναι και σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση, και αν μέχρι την καπιταλιστική οικονομική κρίση έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο στα Βαλκάνια, από τότε μέχρι σήμερα και φυσικά όσο υπάρχει καπιταλισμός στην περιοχή, παρότι διπλασίασαν τα κεφάλαια τους, πλέον είναι κάτω της 3ης θέσης σε επιρροή στην Βαλκανική Χερσόνησο. Η σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση αστική τάξη της χώρας δεν προβαίνει τυχαία σε συγχωνεύσεις ακόμα και στον τομέα του ποδοσφαίρου. Γι' αυτήν είναι πολύ εύκολο να πουλήσει Ολυμπιακοφροσύνη, Παναθηναϊκοφροσύνη, ΑΕΚοφροσύνη, ΠΑΟΚοφροσύνη κοκ, έχει έτοιμους ιδιωτικούς στρατούς που μπορούν να πιέσουν την εκάστοτε αστική κυβέρνηση, αλλά και τα λοιπά αστικά η σοσιαλδημοκρατικά κόμματα για την ανανέωση της εκλογικής πελατείας τους στα πλαίσια του εσωτερικού της ανταγωνισμού. Φυσικά επειδή η Ε.Ε, έχει δώσει προτεραιότητα σε τηλεπικοινωνίες και μεταφορές, ειδικά στη χώρα μας δείτε τις χορηγίες από εκεί και λιγότερο από την λεγόμενη βιομηχανία, εκείνο το τμήμα της (σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση εγχώρια άρχουσα τάξη), παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο στιςΠΑΕ, είτε μόνη της είτε διαμέσου ποδοσφαιρικών εκπροσώπων, είδατε σε ποιούς πουλήθηκε ο πρώην εθνικός αερομεταφορέας και τελικά τι απέγινε από μεγαλομέτοχος στον "πολυμετοχικό";
Απ' αυτή "την άποψη", οι τάχα μεγάλες μεταγραφές δευτεροκλασάτων παιχτών της Γαλλίας η της Βραζιλίας θα διαφανούν αργά η γρήγορα και στον αγωνιστικό χώρο, ωστόσο αποτελούν κράχτες για τις νέες αυταπάτες(φρούδες ελπίδες) που καλλιεργούνται για πορείες στην Ευρώπη και πρωταθλήματα. Πρόπερσι ο Ολυμπιακός, πέρυσι ο Παναθηναϊκός στους 16 και για όσους ονειρεύονται κάτι παραπάνω καλό θα είναι να προσγειωθούν για να μην πούμε πως και η συμμετοχή και των δυο στους ομίλους θα αποτελεί για μας τουλάχιστον έκπληξη πρώτου μεγέθους...
Το Champions League αργά η γρήγορα θα αποτελέσει κλειστή λίγκα για την "ελίτ" των Ευρωπαϊκών συλλόγων, των χορηγών τους και των πολύ μεγάλων αστικών τάξεων που υπηρετούν.
Ο άνθρωπος που θα προσπαθήσει να το φέρει εις πέρας αργά η γρήγορα, θέλοντας το η μη, είναι ο κατά τη γνώμη μας ο μεγαλύτερος Γάλλος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα που προεδρεύει σήμερα της UEFA, εξάλλου δεν είναι τυχαία η δημιουργία της Europa League(της υπό προετοιμασία μικρότερης λίγκας), στην οποία θα συμμετέχουν σύλλογοι που οι διοικήσεις τους θα αποτελούνται από ενδιάμεσα τοπικά και εξαρτημένα τμήματα της όπως συμβαίνει με τις ομάδες της χώρας μας που διοικούνται από τέτοια τμήματα της αστικής τάξης.

Ρ. Κολλεκτίβα

Confederation Cup διοργάνωση η διαφημιστικό τρυκ;

Το κύπελλο συνομοσπονδιών αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη μορφή ξεζουμίσματος της όποιας ικμάδας στην ποιότητα έχει απομείνει στους σύγχρονους ποδοσφαιριστές. Αυτή τη φορά όχι φυσικά από τις ομάδες τους - πολυεθνικές του θεάματος(αυτές τους λιώνουν με τις συνδυασμένες απαιτήσεις πρωταθλημάτων κυπέλλων και υποχρεώσεων στα διασυλλογικά πρωταθλήματα των ηπείρων τους), αλλά από την πιο μεγάλη και περισσότερο κερδοφόρα εταιρία στο χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού τη FIFA.
Το κύπελλο συνομοσπονδιών αποτελεί το πιο προχωρημένο δοκιμαστήριο για το επερχόμενο παγκόσμιο κύπελλο, το λεγόμενο mundial.
Σκεφτείτε τι πίεση δέχονται μια σειρά από επαγγελματίες ποδοσφαιριστές ειδικά όταν αυτοί είναι διεθνείς και μάλιστα σε εθνικές ομάδες όπως της Αργεντινής και της Βραζιλίας.
Αν και η πρώτη δεν συμμετέχει στο κύπελλο συνομοσπονδιών ωστόσο αποτελεί μαζί με την αιώνιο αντίπαλο της, μια απ' τις ομάδες που οι παίχτες της δεν σταματούν ποτέ μιας και οι υποχρεώσεις στους μεγαλύτερους συλλόγους του πλανήτη και η υποχρεώσεις τους στις εθνικές ομάδες των χωρών τους δεν τους επιτρέπουν να πάρουν ανάσα.
Η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου με τη διάχυση των πολυεθνικών έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που όπως έλεγε πριν μερικά χρόνια ο Ζινεντίν Ζιντάν, είναι θέμα χρόνου να έχουμε μαζικά νεκρούς μέσα στα γήπεδα και φυσικά δε μιλάμε για αυτούς που έφυγαν, αλλά για αυτούς που θα φύγουν ακόμα πιο μαζικά στο μέλλον μιας και η υπερεκμετάλλευση τους έχει φτάσει στο απροχώρητο.
Ας σκεφτούμε καλά όσοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο, αν τέτοιου είδους κλοτσοσκούφι θέλουμε η αν αξίζει να παλέψουμε για μαζικό λαϊκό αθλητισμό μέσα από ένα άλλο διαφορετικό σύστημα, όπου στο επίκεντρο των εξελίξεων θα είναι ο άνθρωπος και όχι το κέρδος.

Κολλεκτίβα Σπορτς

Ξεκινήσε η προετοιμασία...

Ουσιαστικά βάση ημερολογίου το καλοκαίρι ξεκίνησε χτες και μαζί με αυτό ξεκίνησε και η προετοιμασία, (όχι των ΠΑΕ, εξάλλου αυτή δεν μας αφορά, αλλά η δική μας που είναι και το τοπικό μέρος των διακοπών μας.)
Έτσι χωρίς πολλές περιστροφές πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας 65ρα και μάλιστα σε διαδρομές που συνδύαζαν όλη σχεδόν τη μορφολογία της επαρχίας Κυδωνίας. Ξεκινούσαν από κάμπους και τα "πορτοκαλοχώρια", μεταφέρονταν σε βουνά, επέστρεφαν στους κάμπους και τους λοφίσκους της ίδιας επαρχίας με τελική κατάληξη τις παραλίες της.
Ο χειμώνας πάντα μας αφήνει τα σημάδια του πάνω μας και φέτος ήταν πολλά πράγμα που σημαίνει πως για την υγεία μας πρέπει να κάνουμε και ορισμένες "θυσίες" τι οποίες φυσικά πάντοτε τις πραγματοποιούμε με περισσή χαρά.
Εδώ και δέκα μέρες στο χαλαρό κάθε απόγευμα συνδυάζουμε διαδρομή με κολύμπι, χτες όμως θυμηθήκαμε τις καλές μας ημέρες όμως στο διπλάσιο χρόνο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.
Ξεκινήσαμε στις 15:30 απ' το σπίτι με μερικές διατάσεις και σιγά σιγά πήραμε τους δρόμους στην κυριολεξία, ενώ λίγο πριν ξεκινήσουμε είχαμε ανεβάσει ένα άρθρο στο κεντρικό ιστολόγιο.
Φυσικά η καλή διαδρομή συνδυάζει σχεδιασμό στο χάρτη, ταχύμετρο με πολλαπλές δυνατότητες και συναρτήσεις και φυσικά παλμογράφο για οικονομία στην κατανάλωση ενέργειας από πλευράς αναβάτη δηλαδή ημών, ενώ παράλληλα πριν το ξεκίνημα πρέπει να έχει καταναλωθεί πλουσιοπάροχο γεύμα τουλάχιστον 1500 θερμίδων πλούσιο σε σίδηρο, πράσινους υδατάνθρακες, φρούτα, άφθονο νερό και καθόλου μα καθόλου οινοπνεύματος για να μην υπάρξει κατακράτηση υγρών.
Ο σχεδιασμός έιχε ως εξής:
1ο Κομμάτι Χανιά - Φουρνές -Μεσκλά -Φουρνές - Αλικιανός - Μπαπιόλο - Μανωλιόπουλο.
2ο Κομμάτι Μανολιόπουλο - Γεράνι - Πλατανιάς - Αγία Μαρίνα -Σταλός - Αγ. Απόστολοι.
Στο δεύτερο κομμάτι περιελάμβανε στάση και ξεκούραση για 10 λεπτά μιας και κάναμε το λάθος να μην βάλουμε το κλασσικό ποδηλατικό κολάν παντελόνι και τα αγωνιστικά παπούτσια με τα τακάκια που κλειδώνουν στα πετάλια με αποτέλεσμα να μας έχει βγει η κούραση με πόνους στις πατούσες....
Από τους Αγ. Απόστολους έως τη Χ. Ακτή είναι περίπου ένα χιλιόμετρο και δεν το υπολογίζουμε καν ως διαδρομή, όπου κάναμε κολύμπι με διαλείμματα περί της μιας ώρας.
Το τρίτο κομμάτι της διαδρομής ήταν Χ. Ακτή - Χανιά, δηλαδή μια απόσταση 5 χιλιομέτρων που και αυτή δεν λογίζεται ως διαδρομή μιας και η Χ. Ακτή είναι μέσα στα Χανιά, είναι το κοντινότερο δυτικό και μεγάλο προάστιο μαζί με το νοτιότερο Μ. Τοίχο.
Αν πάει έτσι ολόκληρο το καλοκαίρι θα είναι τέλεια αλλά εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως δεν είναι εύκολο να χτυπάμε κάθε μέρα πενηντάρες όπως το κάναμε προ πενταετίας και τα χρόνια αρχίζουν μαζί με τα παραπανίσια κιλά να κάνουν την δραματική αλλά νομοτελειακή τους εμφάνιση.
Φυσικά οι διακοπές για μας ήταν πάντα συνδεδεμένες με ένα ποδήλατο μια μπάλα, με μερικά μαγιό, όπως επίσης και τα νησιά που παλαιότερα επισκεπτόμασταν ειδικά των ανατολικών Κυκλάδων.
Η λεγόμενη προπόνηση για μας δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με τον πρωταθλητισμό, ούτε φυσικά με κανένα καταναγκαστικό έργο, αλλά με μια διασκεδαστική σχέση ανάμεσα στη γυμναστική, στη χαρά, στο παιχνίδι και στο ταξίδι.

Σ/φοι και Σ/φισες σας ευχόμαστε καλό Καλοκαίρι.

Collectiva Sports.

60 Χρόνια χωρίς την "Invincibile Granata"

Μπορεί το Ιταλικό ποδόσφαιρο να βρίσκεται σε κάμψη εδώ και μια τριετία από τότε που ξέσπασε το σκάνδαλο calciopolis στο οποίο πρωταγωνίστησε η Γιουβέντους, ωστόσο το Ιταλικό ποδόσφαιρο είχε την "τύχη" να βγάλει την ίσως μεγαλύτερη ομάδα που έβγαλε ποτέ και αυτή δεν ήταν άλλη απ' την αιώνια αντίπαλο της παραπάνω "μεγάλης κυρίας"την ομάδα των εργατών της FIAT, τη Γκρανάτα (δηλαδή τη Τορίνο), την μεγαλύτερη ιταλική ομάδα όλων των εποχών.
Η μεγάλη Τορίνο(Grande Torino) η οποία ακόμη και σήμερα αποτελεί ένα αξεπέραστο μύθο στις 4/5/1949 60 χρόνια πριν, ενταφιάστικε όταν το αεροπλάνο που μετέφερε σχεδόν όλη την ποδοσφαιρική ομάδα της Τορίνο έπεσε στον λόφο της Σουπέργκα, στοιχίζοντας τον θάνατο σε 31 άτομα, που απαρτίζονταν από τους 18 παίκτες, μέλη της διοίκησης, δημοσιογράφους και το πλήρωμα του αεροσκάφους, όταν επέστρεφε από την Λισαβόνα, όπου είχε δώσει φιλικό με την Μπενφίκα, όλοι νεκροί από τη θρυλική αυτή ομάδα πλην ενός του τραυματία Σαύρο Τόμα.
Ήταν μια δραματική ημέρα για το Ιταλικό, το Ευρωπαϊκό αλλά και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο μιας και η μεγάλη αυτή ομάδα πέρασε στα όρια της ποδοσφαιρικής μυθολογίας μιας και ήταν τρόπον τινά, ο ποδοσφαιρικός πρόγονος της μεγάλης Ουγγαρίας του Φέρεντς Πούσκας, αλλά σε συλλογικό επίπεδο, ήταν η πρώτη ομάδα στην γηραιά ήπειρο που κατάργησε στη πράξη τις "καμινάδες"(σέντρες) και έβαλε τις βάσεις για όλο το σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Ήταν η ομάδα που ανάγκαζε και υποχρέωνε τον κάθε αντίπαλο να υποκλιθεί μπροστά στο μεγαλείο της και να της βγάζει το καπέλο για τα κατορθώματα της. Στο διάβα της προς το θρίαμβο που έγινε τραγωδία έσπασε όλα τα ρεκόρ στην Ιταλία.
Έχει πάρει τα περισσότερα μέχρι σήμερα σερί πρωταθλήματα στο Campionato (πέντε στον αριθμό) 1944/45, 1945/46, 1946/47, 1947/48, 1948/49, έχει πετύχει επίσης μέχρι σήμερα τη μεγαλύτερη νίκη του ιταλικού ποδοσφαίρου με την Αλλεσάντρια 10-0 και την Ρόμα μέσα στη Ρώμη με το επιβλητικό 0-7, κάτι που ακόμα και σήμερα φαντάζει με ακατάρριπτο ρεκόρ.
Αυτή η μεγάλη Τορίνο, η ομάδα των εργατών της πόλης και της FIAT, είχε τις περισσότερες νίκες σε μία σεζόν (με 16 ομάδες στο πρωτάθλημα): 20 νίκες σε 30 αγώνες (1942-43), είχε επίσης τις περισσότερες νίκες σε μία σεζόν (με 21 ομάδες στο πρωτάθλημα): 29 νίκες σε 40 αγώνες (1947-48), τα περισσότερα γκολ στο πρωτάθλημα σε 5 σεζόν: 408 γκολ (1942/43, 1945/46, 1946/47, 1947/48, 1948/49), ήταν η ομάδα που είχε το καλύτερο ποσοστό επίτευξης τερμάτων(γκολ) των γκολ σε μία σεζόν: 3,787 ανά αγώνα (1947/48), το ρεκόρ αυτό είναι ακατάρριπτο έως σήμερα, ήταν η ομάδα που πρωτοεφάρμοσε το επιθετικότερο σύστημα όλων των εποχών 4-2-4 σε συλλογικό επίπεδο, ένα σύστημα που η Ουγγαρία του μεγάλου Πούσκας λίγο αργότερα το έκανε κανόνα και με αυτό διέσυρε την Αγγλία μέσα στο Γουέμπλευ 6-3, στέλνοντας οριστικά στα σκουπίδια το λεγόμενο WM, ένα περέργο σύστημα με 5 αμυντικούς 2 μέσους και 5 επιθετικούς.
Στην ομάδα αυτή όπως και η Χόνβεντ του Πούσκας έιχαν την ατυχία να μην προλάβουν τις διεθνείς διοργανώσεις και λέμε ατυχία γιατί τα ρεκόρ και των δυο θα ήταν ακόμη ακατάρριπτα.
Η Μεγάλη Τορίνο(η μεγάλη αγάπη μας στην Ιταλία μαζί με τη Λιβόρνο) ήταν και παραμένει η ομάδα των εργατών της FIAT, που ακόμη και σήμερα έχει το πιο υγειές συνδικαλιστικό κίνημα. Αυτή η ομάδα έχει τους περισσότερους οπαδούς ακόμα και σήμερα μέσα στο Τορίνο και είναι ο αιώνιος αντίπαλος της οικογένειας Ανιέλι, ιδιοκτήτριας της Γιουβέντους και της ίδιας της Γιουβέντους.
Ο κορμός της ομάδας ήταν ο Βαλεντίνο Ματσόλα(πατέρας του μετέπειτα ηγέτη της Ίντερ Σάντρο) ήταν ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης ανάμεσα σε μία ενδεκάδα που ήταν πολλοί μπαλαδόροι ονόματα θρύλοι για το Ιταλικό calcio που μιλούσαν στο τόπι!
Ο Μπατσικαλούπο, ο Μπαλαρίν, ο Οσόλα, ο Γκρέζαρ, ο Καστιλιάνο, ο Γκαμπέτο, ο Γκράβα, ο Λόικ, ο Σούμπερτ, ο Ριγκαμόντι, εργάτες στη βιομηχανία της FIAT που η οικογένεια Ανιέλι έδινε "γην και ύδωρ" για να τους αποκτήσει αλλά αυτοί εκεί στην ομάδα του προλεταριάτου του Τορίνο εκφράζοντας ποδοσφαρικά το ανειρήνευτο ταξικό πόλεμο ανάμεσα στην αστική τάξη και τους εργάτες διαμέσου ποδοσφαίρου.
Από τότε το μελαγχολικό απόγευμα της 4ης Μαϊου του 1949, εξήντα χρόνια μετά το Φιλαντέλφια το γήπεδο που μεγαλούργησε η «Invincibile Granata», η αήττητη «Γκρανάτα», παραμένει ένα άδειο αυτό κουφάρι, για να θυμίζει το μεγαλύερο θρύλο του Ιταλικού ποδοσφαίρου την Τορίνο...

Κολλεκτίβα Σπόρτς

Super League Τριακοστή Αγωνιστική

Παρελθόν αποτελεί και η τριακοστή αγωνιστική στη φετινή Super Leage. Το πρωτάθλημα τελείωσε πρωταθλητή έχουμε ήδη από την 26η αγωνιστική τον Ολυμπιακό για 12η φορά τα τελευταία 13 χρόνια, υποβιβασμένους έχουμε τον ΟΦΗ, τον Πανσεραϊκό και τον Θρασύβουλο, ενώ η Λάρισα πήρε τη θέση του Άρη στα play off και να είστε σίγουροι πως θα είναι η έκπληξη τους. Να πούμε πως δεν θα γράψουμε τίποτα γι' αυτά, ούτε φυσικά για τον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας. Θα ανανεώσουμε το Ραντεβού μας με την έναρξη του πρωταθλήματος όσον αφορά τη Super League.
Oι τίτλοι που αποδίδονται γι' αυτή τη χρονιά είναι δυο και είναι οι εξής:"Μπορεί το Ελληνικό πρωτάθλημα να είναι αυτό που είναι και αντικειμενικά δεν μπορεί να φτάσει κανένα απ' τα μεγάλα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ωστόσο είναι το πιο βελτιωμένο των τελευταίων ετών όσον αφορά τις μικρές, μικρομεσαίες και μεσαίες ομάδες" και "Οι μεγάλες ομάδες πλην Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ ήταν ομάδες που έκαναν αγγαρεία μέσα στους αγωνιστικούς χώρους άσχετα αν το ήθελαν η όχι, αφού αντικειμενικά ως εκεί μπορούσαν".
Η φετινή κούρσα απέδειξε αυτό που τα τελευταία χρόνια γίνονταν αντιληπτό, ότι δηλαδή οι "μεγάλοι" μικραίνουν και οι "μικροί" μεγαλώνουν ελέω των σκληρών αμυντικών γραμμών που πραγματοποιούν και όσοι "μικροί" βάζουν γκολ αντί να δέχονται μόνο βάζουν υποψηφιότητα για "σεντόνι" όπως η Λάρισα σε αντίθεση με τον ΟΦΗ που ήταν καλύτερος από πέρυσι, αλλά φέτος ήταν όλοι καλύτεροι από όλους τους περυσινούς απ' τη θέση 6 έως την θέση 16.
Αν άλλες χρονιές ο Πανσεραϊκός που έπεσε ήταν στη Super League, θα σώνονταν άνετα για να μην πούμε πως θα διεκδικούσε ακόμα κάτι περισσότερο.
Φυσικά εδώ και 3 χρόνια οι "μικροί" είναι πολύ ανεβασμένοι(θυμηθείτε την περσινή και προπέρσινη κατάταξη και θα καταλάβετε), αλλά φέτος είχαν και ποιότητα ειδικά ο Εργοτέλης και ο Πανθρακικός που ήταν "χάρμα ιδέσθαι", σε αντίθεση με τον Άρη και τον Ηρακλή που ο μεν πρώτος δεν έβαζε γκολ με τίποτα και ο δε δεύτερος έτρωγε γκολ με το τσουβάλι.
Όσο για του χρόνου: Κατά τη δική μας εκτίμηση στην κορυφή δε θα αλλάξει κάτι, αλλά αυτό είναι μια κουβέντα που θα την κάνουμε λίγο πριν την έναρξη, ωστόσο πρέπει να πούμε πως μια θέση για την τετράδα θα πάρει ο Ηρακλής λόγο Προτάσοφ, που αν μείνει θα κάνει τον Ηρακλή φόβητρο για όλους και αλίμονο στους μεγάλους που θα παίζουν στο Καυτατζόγλειο μαζί του.

Collectiva Sports

• Β' Γύρος - 30η αγωνιστική
• Ξάνθη-Ηρακλής4-1
• Π.Α.Ο.Κ.-Πανσερραϊκός4-1
• Αστέρας Τρίπολης-Πανιώνιος3-4
• Παναθηναϊκός-Ο.Φ.Η.3-1
• Εργοτέλης-Α.Ε.Κ.1-1
• Θρασύβουλος -Ολυμπιακός0-2
• Άρης-Πανθρακικός3-2
• Λεβαδειακός-Λάρισα0-1

1.	ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ	71
2.	ΠΑΟΚ	63
3.	ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ	61
4.	ΑΕΚ	55
5.	ΛΑΡΙΣΑ	49
6.	ΑΡΗΣ	47
7.	SΚODA ΞΑΝΘΗ	38
8.	ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ	37
9.	ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ	36
10.	ΗΡΑΚΛΗΣ	33
11.	ΠΑΝΘΡΑΚΙΚΟΣ	33
12.	ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ	33
13.	ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ	32
14.	ΟΦΗ	24
15.	ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟΣ	24
16.	ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ	14

Βαλερί Λομπανόφσκί, ένας μεγάλος δάσκαλος.

Το Σοβιετικό ποδόσφαιρο, είναι ότι καλύτερο έχουμε δει ποτέ στην ασπρόμαυρη μπάλα μέχρι σήμερα και ευτυχώς απ' το Euro του 2008 και έπειτα επιστρέφει δριμύτερο μετά από είκοσι χρόνια αμυντικογενούς ανομβρίας που μας έδιωξε απ' τα γήπεδα, παίρνοντας τη ρεβάνς απ' το χάλι των μαζεμένων αμυντικών χαφ πίσω από το χώρο του κέντρου.
Απ' το Ευρωπαϊκό του 2008 και μετά δεν υπάρχει ούτε μεγάλη Ευρωπαϊκή ομάδα που να μην έχει βασίσει τα συστήματα της σε αυτό.
Εξαίρεση φυσικά αποτελούν οι ξεπερασμένες Ιταλικές ομάδες που κατατροπώθηκαν γιατί επιμένουν σε ένα ξεπερασμένο αμυντικογενές μοντέλο ποδοσφαίρου και να είστε σίγουροι πως για πολλά χρόνια θα παραμείνουν στην αφάνεια, αν δεν αλλάξουν μυαλά και το βλέπουμε πολύ δύσκολο
Θα την πατήσουν και θα μείνουν πολύ πίσω, όπως οι Αγγλικές ομάδες απ' το 1988 μέχρι το 1998 γιατί είχαν επιλέξει να παίζουν με καμινάδες, δηλαδή πριν έρθουν οι Ευρωπαίοι προπονητές και παίχτες και μεταλλάξουν τη φιλοσοφία τους.
Μπορεί η αφορμή να ήταν το "Καλτσιόπολις" στέλνοντας την Γιουβέντους στη Β' κατηγορία, της οποίας βεβαίως δεν υπήρξαμε ουδέποτε οπαδοί ωστόσο όσο πίσω πηγαίνει αυτή, άλλο τόσο πίσω πάει και ολόκληρο το Ιταλικό ποδόσφαιρο, ωστόσο η αιτία βρίσκεται αλλού.
Για το ξεπερασμένο εδώ και 10 χρόνια Γερμανικό ποδόσφαιρο δεν κάνουμε καμία συζήτηση γιατί δεν υπάρχει πουθενά και πλην ίσως του Αμβούργου και της Χέρτα Βερολίνου που κάνουν φαεινές προσπάθειες για κάτι καλύτερο, οι ατμομηχανές της Μπάγιερν και της Βέρντερ δεν διανύουν και τα καλύτερα χρόνια(άμα τρως από Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και Ανόρθωση συνολικά 15 τέρματα και βάζεις μόλις 7, αυτό δείχνει κάτι), ανεξαρτήτως φυσικά της φετινής πορείας της στο UEFA, να μην ξεχνάμε ότι ξεπέρασε τον ύφαλο της Μίλαν που βρίσκεται στην "εντατική", της σχεδόν πεσμένης Σέντ Ετιέν και της Ιταλικής Ουντινέζε.
Οι μεγάλες Ευρωπαϊκές ομάδες αυτή τη στιγμή, όπως η Μπαρτσελόνα, η Λίβερπουλ, η Άρσεναλ, η Τσέλσι του Γκους Χίντινγκ(ο κορυφαίος στον κόσμο αυτή τη στιγμή) και συνολικά όλες οι Ισπανικές εκτός της μίζερης Ρεάλ(είναι δεύτερη στην Ισπανία αυτή τη στιγμή λόγω μπάτζετ της και γιατί είναι η ομάδα του κατεστημένου), αλλά και οι Ουκρανικές και οι Ρώσικες ομάδες, στηρίζονται στο ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο του Βαλερί Λαμπανόφσκι και όχι του Άγιαξ της δεκ του '70, γι' αυτό και είναι χάρμα ιδέσθαι.
Ένα θεαματικό επιθετικό ποδόσφαιρο, που για αρχή και βάση του έχει την κινηματογραφική ευφυΐα, την τεχνική, την ομαδικότητα, το καταλυτικό πρέσινγκ, την κίνηση σε όλους τους χώρους χωρίς τη μπάλα και τη φαντασία που το διέπει και αυτή αναδημιουργεί τους αυτοματισμούς.
Ο Λαμπανόβσκι ξεκίνησε ως υδραυλικός και εντελώς τυχαία έγινε προπονητής, όταν έφτιαξε τα χαλασμένα υδραυλικά στην μια ποδοσφαιρική ακαδημία της Δυναμό Κιέβου, όταν είπε τα παρακάτω σε ένα καθηγητή ποδοσφαίρου: "Το πρόβλημα με τους ποδοσφαιριστές είναι ότι δεν ξέρουν να διαχειριστούν την μπάλα πριν αυτή φτάσει στα πόδια τους και όταν φτάσει δεν ξέρουν τι θα την κάνουν και που θα την δώσουν".
Αυτό είπε και αμέσως ό καθηγητής αυτός τον έβαλε με το "έτσι θέλω"στην ακαδημία για να πάρει το πτυχίο του προπονητή και πολύ γρήγορα, αυτός ο κομμουνιστής και μελλοντικός ακαδημαϊκός του ποδοσφαίρου, ο Βαλερί Λαμπανόφσκι έμελλε να αλλάξει συνολικά τη φιλοσοφία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου
Παραθέτουμε μερικά βίντεο για να δείξουμε το πόσο μεγάλος ήταν ο εν λόγω και πόσο μπροστά ήταν απ' την εποχή του.
Ο ίσως μεγαλύτερος προπονητής όλων των εποχών ο Βαλερί Λαμπανόβσκι κερδίζει τον Ρίνους Μίχελς(τον 2ο μεγαλύτερο) στα προκριματικά αλλά χάνει στον τελικό του 1988, στο Ολυμπιακό στάδιο του Μονάχου.

Γιάννης Κ. (Εκδότης Ρ. Κολλεκτίβα)