Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Αλλαξε η ΕΠΟ κι έβαλε τα ρούχα της κατά το δοκούν


Αυτό που συνέβη στην ΕΠΟ, όσοι το δουν με αποκλειστικά ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά έχασαν τη μπάλα και όχι αδίκως. Η συμμαχία των ΠΑΕ της Super League στο πρόσωπο του πρώην αντιπροέδρου της Βουλής δείχνει μια άλλους είδους προέκταση που σχετίζεται με τις κόντρες που έχουν παλιά και νεοεισερχόμενα τζάκια της αστικής τάξης στην χώρα μας. Ο νέος μεγάλος παίκτης του ελληνικού ποδοσφαίρου για τον οποίο σας μιλάμε εδώ και πέντε χρόνια αν όχι από εφέτος, από του χρόνου θα είναι ο ΠΑΟΚ και δεν έχει σημασία αυτός, αλλά το αφεντικό του που είναι ο εκφραστής των ρωσικών κεφαλαίων στη χώρα, που μαζί του πήρε τους πάντες και τα πάντα πλην της Super League που οι νταβατζήδες της και οι "πρώην" ισχυροί της Ελληνικής Αστικής τάξης έχουν μπει στο στόχαστρο πασών των ιμπεριαλιστών, χωρίς βρίσκουν πια πουθενά συμμαχία από αυτούς.Το πρόβλημα με τα παλιά τζάκια είναι ότι δεν έχουν πλέον ούτε τις συμμαχίες των Κινέζικών, Αμερικανικών, αλλά και Ε. Ενωσιακών συμφερόντων. Αυτό εκφράστηκε και στην περίπτωση της ΕΠΟ και μάλιστα σχεδόν δια βοής και με τους εκπροσώπους της UEFA παρόντες. Σχεδόν όλοι, η πλειοψηφία τουλάχιστον, έστω και πρόσκαιρα συμμάχησε με τους νέους παίχτες ανεξάρτητα ποιος θα ήταν από πίσω τους, γιατί στο δια ταύτα εκφράζονταν ο ίδιος κοινός παρονομαστής, που είναι το τέλος της αντιπροσωπίας και η αρχή της υπαλληλίας στην Ελληνική αστική τάξη και αυτό βοηθούσε τους μικρότερους παίχτες της περιφέρειας κατά βάση. Ούτε τα Ε.Ενωσιακά (με τις κεντρικές και περιφερειακού τύπου αντιθέσεις τους) κεφάλαια, ούτε τα υπερατλαντικά, ούτε τα Κινέζικα είναι πλέον μαζί με τους παλιούς, που έβαλαν σύσσωμο και συμπούρμπουλο το εφοπλιστικό κεφάλαιο για αν τους σώσει. Όλοι οι παλιοί παίχτες αναγκάστηκαν να βγάλουν απ΄το μανίκι μικροαστικές ανησυχίες που έγιναν συμμαχίες και που όλες μαζί κινούνταν στη σφαίρα ενός φιλελευθεροποιημένου εθνικισμού με θεωρίες συνωμοσίας για τους κινδύνους που θα διέλθει η "ποδοσφαιρική" πατρίς και άλλες τέτοιες εκ του πονηρού ανησυχίες. Βγήκαν μπροστά με συνθηματολογίες του τύπου, "τα ξένα μονοπώλια έρχονται και θα σπαράξουν την εθνική μας επιχειρηματικότητα", κάτι που το βλέπουμε παντού όχι μόνο στην ΕΠΟ. Η κόντρα που είδατε δεν ήταν παρά η παρανυχίδα των παλιών με τα νέα τζάκια που είχε ξεκινήσει από το 1987 ο Ανδρέας Παπανδρέου για να την υλοποιήσει το ΠΑΣΟΚ νο2 ο ΣΥΡΙΖΑ, με συμμαχίες και από την Γκωλική δεξιά και αντίπαλο τους πραγματικούς φασίστες του μέλλοντος που είναι οι φιλελεύθεροι της σημερινής ΝΔ, Τότε τα πράγματα ήταν πολύ εύκολα για τα παλιά τζάκια και ξεμπέρδεψαν με τις συμφωνίες τους με μερίδα νεότερων. Σήμερα που και το λεγόμενο "franchise" των πολυεθνικών τελειώνει, πάει περίπατο και αντικαθίσταται με την υπαλληλοποίηση της αστικής τάξης μόνο με πληρωμή παχυλού μισθού επί του έργου, αλλά καμίας ανάμειξης της σε διοικήσεις και κερδοφορίες επί του υπέρ-προϊόντος. Ρωσικά, Κινέζικα, Αμερικάνικα και Ευρώ Ενωσιακά συμφέροντα στηρίζουν το μοντέλο αυτό που το είδαμε να πραγματοποιείται στις εκλογές τις ΕΠΟ, οι οποίες έδειξαν ποια θα είναι και η επόμενη κυβέρνηση ξανά. Ο ΣΥΡ, ο πιο δύσκολος αντίπαλος σε όλα τα επίπεδα δεν ήρθε μόνο για να πάρει τα μέτρα και να τα εφαρμόσει με λαϊκή συναίνεση, αλλά για να πραγματοποιήσει και να επιβάλει όλες τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που ζητούν όλα τα μονοπώλια φυσικά πάλι με τη λαϊκή συναίνεση, πράγμα που σημαίνει ότι είμαστε ακόμα σε μεταβατική φάση και ότι ο ΣΥΡ είναι ο νέος μεγάλος εργολήπτης και κατά συνέπεια παίκτης. Να επιβάλει το νέο τρόπο της επιχειρηματικότητας που ονόμαζε ως "υγιή" και που μέρος του αναφέραμε λίγο παραπάνω, να ανακατέψει την τράπουλα στην ελληνική αστική τάξη που βρίσκεται σε ενδιάμεση και πολλαπλώς εξαρτημένη θέση, και να την καθιεώσει πλέον ως υπαλληλικό προσωπικό υποβαθμίζοντας της από αντιπρόσωπο και βυθίζοντας την ακόμα πιο χαμηλά. Είναι τόσο πολλά τα λιμνάζοντα κεφάλαια, που η αναδιανομή δε γίνεται αλλιώς, εντός του καπιταλιστικού συστήματος κυρίως για να υπάρχει η "αειφόρος" ανάπτυξη δηλαδή η συνεχής κερδοφορία σε κάθε νέο κύκλο παραγωγής. Για να διατηρηθεί αυτό πρέπει να αναλάβουν τα ίδια τα μονοπώλια τα ηνία, όχι πια δια αντιπροσώπων, αλλά δια μισθωτών υπαλλήλων. Το ζήτημα όπως μπαίνει από διαφόρους εδώ μέσα ως μορφή αγανάκτησης, (ίσως να μην μπαίνει και λανθασμένα), αλλά αν δει και εξετάσει κανείς τι συμβαίνει πραγματικά, (και με όρους πολιτικής οικονομίας που εξετάζει τις σχέσεις παραγωγής και κατά συνέπεια τις ίδιες τις κοινωνικές σχέσεις, αλλά και την παραγωγική διαδικασία) ίσως να έχουν χάσει τη μπάλα στην κυριολεξία. Διαλέγουν με ποιον δήμιο θα πάνε στο γκρεμό, η στο ρέμα. Κατά πολλούς καλύτερο είναι το ρέμα αλλά μην ξεχνάνε ότι καταλήγει κι αυτό σε διπλό γκρεμό, δηλαδή σε καταρράχτη. Στην ΕΠΟ δεν είχαμε τίποτα άλλο από την κόντρα του παλιού (εφοπλιστικό κεφάλαιο και συνοδοιπόροι), με το νέο που είναι τα πολυδύναμα μονοπώλια με επικεφαλής αχυρανθρώπους και υπαλληλικό προσωπικό έναντι αμοιβής. Αυτό στο ποδόσφαιρο είχε προηγηθεί στην δεκαετία 1997-2007 επιτυχώς όσον αφορά τους τίτλους, αλλά ανεπιτυχώς όσον αφορά το τι μέλλει γενέσθαι όσον αφορά το ποιες μερίδες της ελληνικής αστικής τάξης επιβιώσουν, όμως απ΄ ότι φαίνεται και απ΄τις συνθήκες ήρθε η ώρα. Οι τότε ΠΑΕ ήταν αντίπαλες γιατί έκφραζαν άλλα πράγματα στο πεδίο της οικονομίας τώρα είναι χέρι-χέρι, γιατί έρχεται το τέλος της αστικής τάξης όπως την ξέραμε. Τότε ο ελληνικός καπιταλισμός άντεχε γιατί έπαιζε το ρόλο μικροϊμπεριαλιστή στα Βαλκάνια και αλλού, τώρα αυτό δεν υπάρχει και η νέα φάση έρχεται ταχύτατα, αδιατάρακτα, απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα, όσο και αν στον τρόπο παραγωγής υπάρχει και η προηγούμενη φάση, αλλά αυτή τη φορά είναι αποδυναμωμένη. Ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη, δε διαλέγεις κανένα, όπως ανάμεσα σε μερίδες των αστών και του πολιτικού τους προσωπικού δεν διαλέγεις κανένα, ούτε το ΣΥΡ, ούτε τη ΝΔ, που είναι οι δυο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος εκφράζοντας άλλες φάσεις της ίδιας της παραγωγής που παράγει κερδοφορία, πού είτε στα μονοπώλια πάει, είτε σε Έλληνες επιχειρηματίες δε μας κόφτει καθόλου, κάτω από ξένη σημαία δε θα γίνουμε παραστάτες...

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Αντίο Γιόχαν

Τώρα τι να πεις και τι να γράψεις, καλό ταξίδι Γιόχαν, ήσουν πολύ μεγάλος μπαλαδόρος, όχι τόσο με τα πόδια σου, αλλά με το μυαλό σου!!!
Όλα τα άλλα τα έχουν έχουν ειπωθεί, δε θα προσθέσουμε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο, εκτός από δυο, κατά πρώτον, με αυτό που είπε ο μεγαλύτερος όλων των εποχών ο Ντιέγκο Μαραντόνα ''δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ κοκκαλιάρη'', και κατά δεύτερον, να δούμε επιτέλους να αφήνουν οι φαρμακοβιομηχανίες ελέυθερο το πεδίο να νικηθεί ο καρκίνος που παίρνει τα καλύτερα παιδιά πριν την ώρα τους, γιατί και ο Γιόχαν ήταν πάντα ένα παιδί με όλες τις αδυναμίες του να εκφράζονται παντού!!!
                                                                                          ADIOS JOHAN

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Υποψήφιοι υπερπρωταθλητές...

Ο ρόλος του μεγάλου ηγέτη στην ποδοσφαιρική ιστορία
Μεγάλος γρίφος για το υποκατάστημα της ΕΕ που λέγεται UEFA, είτε είναι του Πλατινί, είτε της πλατίνας, για την 4αδα του Champions Leauge.
Ας εξετάσουμε μια-μια τις περιπτώσεις, της τετράδας και όχι φυσικά μόνο αγωνιστικά, γιατί στον αγωνιστικό χώρο προσπαθούν ακόμα και οι μη εμπλεκόμενοι του κάθε λογής "στησίματος" να κρατήσουν τα προσχήματα, ψάχνοντας για εξιλαστήρια θύματα που συνήθως είναι οι διαιτητές, τον "ουδέτερο" τον μισούν πάντα όλοιι!!!
1) Ξεκινάμε από τον πρώην κάτοχο τη REAL που συγκεντρώνει τις περισσότερες και ταυτόχρονα λιγότερες προϋποθέσεις χωρίς να είναι το μεγάλο και το μικρότερο φαβορί.
Τις λιγότερες γιατί το πήρε πέρυσι & τις περισσότερες γιατί είναι το αγαπημένο πουλέν του κατεστημένου, ομάδα του δικτάτορα Φράνκο, Βασιλική, και αμοιγώς Ευρωπαϊκή(με 10 κακτήσεις), είναι η αγαπημένη ομάδα όλων των εθνικοφρόνων Ισπανών, αλλά και Γερμανών του Βορρά που κάνουν κουμάντο στην ΕΕ και είναι κατά της ΕΕ του 2020 των περιφερειών για τις οποίες η γερμανική κυβέρνηση έχει μεγάλες αντιρρήσεις λόγω της Βαυαρίας(και όχι μόνο) που θέλει όχι μόνο να αποστασιοποιηθεί από τη Γερμανία λόγω της ευκαιρίας που λέγεται 2020, αλλά θέλει πλήρη αποδέσμευση σε βάθος χρόνου....
2)Λίγο παραπάνω αναφέραμε αναφέροντας τη REAL, αναφέραμε γιατί δεν θα το πάρει η Bayern που είναι η ομάδα των πλέον φανατικών Βαβαρών που ακόμα και στο κόμμα της Μέρκελ το CDU υπάρχουν διαφωνίες για την πολιτική της εις βάρος της Βαυαρίας.
Να θυμίσουμε ότι, ιστορικά πολέμησε λυσσαλέα την Πρωσία πλάι στον Ναπολέοντα δηλαδή την παλιά Γερμανία(που είναι νέο κράτος) η οποία εκτείνονταν από την Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία και Έφτανε μέχρι την Πολωνία.
Οι Βαυαροί έχουν ίσως την καλύτερη ομάδα και απ' τους τρεις, αλλά δεν θα προχωρήσουν γιατί η ηγεσία της ΕΕ δηλαδή η Γερμανία την θεωρεί προπύργιο των εκεί τοπικιστών και κίνδυνο για την παραπέρα "ενότητα" της Ομοσπονδίας.
Σημαντικό στοιχείο ότι το έχουν πάρει πριν από δυο χρόνια και είναι πολύ κοντά τα χρονικά νήματα, αλλά δεν είναι το πιο σημαντικό αυτό, το πιο σημαντικό είναι το πολιτικό κομμάτι και δεν είναι τυχαία η καταδίκη στελέχους της που αποτελούσε και μεγάλο ποδοσφαιριστή της δεκ του 1980 και της ομάδας αυτής.
Μαζί με τη Βαυαρία, η Βάδη Βυττεμβέργη, η Ρηνανία Παλατινάτο, η Έση και το Νότιο Κομμάτι της Β. Ρηνανίας Βεστφαλίας αποτελούν μια προβληματική ομάδα ομοσπονδιών που θεωρούν ότι ταϊζουν τους βόρειους Προτεστάντες. Κατά βάση είναι καθολικοί και θέλουν να αποκοπούν από τον "βραχνά" που λέγεται τέως Πρωσία, δηλαδή ΟΔΓ, και αν ο Βαυαρικός τοπικισμός που εδώ και δυο χρόνια βρίσκεται σε πληρη έξαρση πάρει το τρόπαιο του Champions Leauge, μέσα στην ΟΔΓ φοβούνται για ανεξέλεγκτες καταστάσεις μιας και είμαστε πολύ κοντά στο 2020.
3)Η Μπαρτσελόνα, δεν αποτελεί φαβορί, παρ' ότι έχει μακράν το καλύτερο υλικό που θυμόμαστε όσον αφορά τη συσσώρευση αστέρων, γιατί απειλεί την ενότητα της πιο φιλογερμανικής χώρας της ΕΕ και όχι μόνο, της Ισπανίας και μάλιστα με δημοψήφισμα...
Επίσης έχει πάρει πρόσφατα και αυτή το τρόπαιο και το προϊόν πρέπει να διαφυλαχτεί ως κόρην οφθαλμού, άσε που Βαρκελώνη είναι η Ιταλία της Ισπανίας πόλη φτιαγμένη από τον Λατίνο Βάργκας.
4)Μένει η Γιουβέντους που είναι εικονικά το μικρότερο, αλλά ταυτόχρονα το μεγαλύτερο φαβορί της διοργάνωσης και σίγουρα όλοι οι εμπλεκόμενοι τη θέλλουν κραταιά όπως παλιά.
Ποδοσφαιρικά έχει την ίσως καλύτερη ομάδα από την εποχή που μεσουρανούσε και στις μηχανές της έχει το ίσως πιο αδικημένο μεγάλο αστέρι του παγκόσμιου ποδοσφαίρου τον Αργεντινό Τέβες που είναι σα να ήταν στα ντουζένια του και παίζει την μπάλα που όλοι περιμέναμε να δούμε στην Ευρώπη εδώ και χρόνια.
Η μεγάλη κυρία έχει χρόνια να στεφθεί πρωταθλήτρια και αυτό είναι μια σοβαρή παράμετρος, αν και η ΕΕ θα ήθελε να την τιμωρήσει λόγω της φυγής της μεγαλύτερης Ευρωπαϊκής Αυτοκινητοβιομηχανίας στις ΗΠΑ την FIAT(FCA), όπου είναι και ο ιδιοκτήτης της JUVE, αλλά χωρίς οικογένεια Ανιέλι δε θα υπήρχε κανένας Πλατινί(πρώην παίχτης της, τυχαίο δε νομίζουμε) και καμία Μέρκελ ως τύποις ευρωπαιάρχης.
Όμως μαζί με το υποκατάστημα της ΕΕ την UEFA, τη seniοra veccia, την θέλούν στον τελικό και οι άλλοι τρεις υποψηφίοι να την αποκαθάρουν ομαδικώς για το πέσιμο της στη Β' κατηγορία της Ιταλίας, λόγω του "Καλτσιόπολις" πριν μερικά χρόνια.
Οι άλλοι λόγοι, οι κυρίαρχοι είναι καθαρά οικονομικοπολιτικοί. Να μην ξεχνάμε ότι η ΕΕ πάντα θέλει να τιμάει τον αρχιτέκτονα της πρώην ΕΚΑΧ, ΕΟΚ και ΕΕ τον μακαρίτη Τζιάννι Ανιέλι και την οικογένεια του, εξάλλου είναι ένα από τα μεγάλα κεφάλαια της ΕΕ και μια απ΄ τις ατμομηχανές της, για να μην πούμε η καρδιά της.
Συν τοις άλλοις το Πιεμόντε που εδρεύει το Τορίνο, είναι η μόνη περιφέρεια του Ιταλικού βορρά που δε θέλει ξεκόψει απ' την Ιταλία, έχει τεράστια ανεργία μιας και τα εργοστάσια της FIAT έκλεισαν και πρέπει να εκτονωθεί το θέμα και όχι εις βάρος της "αγίας οικογένειας" που είναι κάτι σαν τον πάπα στην περιοχή. Το ποδόσφαιρο είναι ένα καλό άλλοθι και ίσως η καλύτερη βαλβίδα ανώδυνης εκτόνωσης, για την αποχαύνωση του εκεί βιομηχανικού προλεταριάτου με τα πιο σοβαρά ταξικά σωματεία που σε επίπεδο συλλόγων ήταν με την Τορίνο(τον αιώνιο αντίπαλο) και το χτύπημα στη Γκρανάντα είναι και ένα πολιτικό χτύπημα στα ταξικά σωματεία.
Όλα τα παραπάνω πέραν του ότι είναι υποθέσεις φτάνει να αποδειχτούν στην πράξη, δείχνουν όμως κάτι που ακόμα και να μην απιβεβαιωθεί, ότι η οικονομία και η πολιτική , οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις των μονοπωλίων βρίσκουν πεδίο δράσης στο ποδόσφαιρο για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης. Φυσικά είναι εκτιμήσεις και δε μένει παρά να αποδειχτούν στην πράξη μιας και υπάρχει πάντα ο αστάθμητος παράγοντας.

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Οι Παλιές αγάπες φεύγουν οριστικά....


Ο Θάνατος του Σεργκέι Μπέλοφ μας ταρακούνησε και η συγκίνηση μας άφησε πολλούς εφιάλτες, ήταν σαν να έχανε η έντεχνη μουσική ένα πολύ μεγάλο όνομα, κάτι που δε θέλουμε ούτε να το φανταστούμε.
Με το οργανωμένο basket πήραμε διαζύγιο πάρα πολύ νωρίς το 1990 (και έχοντας περάσει από τα μίνι, παιδικά και εφηβικά τμήματα του Κύδωνα μέχρι το 1987, στα τμήματα της εφηβικής και ανδρικής ομάδας του Περιστερίου στις θέσεις από 1 έως 3), λόγω σοβαρών τραυματισμών στα πόδια, και οριστικό διαζύγιο το 1998 ακόμη στο πιάσιμο μπάλας πάλι λόγω τραυματισμών. Αν και οργανωτές παιχνιδιού, ο θαυμασμός μας ήταν στους πύργους και όταν θαυμάζεις κάτι μπαίνεις σε αντιπαράθεση με αυτό. Όμως αυτό αποτέλεσε και την αχίλλειο πτέρνα για τους τραυματισμούς.
Όταν αγαπάς κάτι πολύ και πρέπει να αποκοπείς λόγω ζωτικής ανάγκης από αυτό, πρέπει να το εγκαταλείψεις σχεδόν οριστικά χωρίς όμως να φτάσεις στο σημείο της σχεδόν η πλήρους απαξίωσης...Ευτυχώς και λόγω χαρακτήρα ουδέποτε το κάναμε αυτό, δηλαδή να φτάσουμε να απαξιώσουμε κάτι που τόσο αγαπούσαμε.
Δυστυχώς η απομάκρυνση ήταν μια εύκολη διαδικασία ειδικά μετά το 2000 που το ευρωπαϊκό μπάσκετ είχε αποκτήσει αμερικανογεννή χαρακτηριστικά, μπαίνοντας στη λογική του physical game, και μέχρι σήμερα για να δούμε ένα αγώνα μάλλον πρέπει να μας δέσουν σε καρέκλα.
Από χτες το απόγευμα όλα μέσα μας είναι σε περίεργη κατάσταση, με το που ακούσαμε ότι ο μεγαλύτερος ευρωπάιος καλαθοσφαιριστής έφυγε απ΄τη ζωή, θέλαμε να δούμε και να ξαναδούμε βίντεο ως φόρο τιμής στο άθλημα που από χτες έχασε ένα απ' τα καλύτερα παιδιά του... Μέχρι τις πρώτες πρωϊνές είχαμε δει πάνω από 30 βίντεο με αγώνες και στιγμιότυπα από αγώνες του παρελθόντος, η συγκίνηση, η νοσταλγία τέτοια που τα δάκρυα δεν μπορούσαν να κρυφτούν με αποτέλεσμα να πέφτουν κορόμηλο, όχι για τις εξ ανάγκης επιλογές, αλλά γιατί το μπάσκετ από χτες έγινε πολύ φτωχότερο, σε τέτοιο σημείο που δύσκολα θα βρει αντίστοιχους εραστές και παίχτες όπως το μεγάλο Σερκέι...
 

 *Ο θρύλος του σοβιετικού και του ρωσικού μπάσκετ και ένας από τους μεγαλύτερους μπασκετμπολίστες όλων των εποχών, Σεργκέι Μπέλοφ, έφυγε από τη ζωή το πρωί της Πέμπτης σε ηλικία 70 ετών μετά από άνιση μάχη με σοβαρή ασθένεια στο Περμ της Ρωσίας, όπου κατοικούσε.
Ο Μπέλοφ άφησε εποχή στην ιστορία του αθλήματος ως παίκτης με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και την εθνική της Σοβιετικής Ένωσης. Με την πρώτη κατέκτησε έντεκα πρωταθλήματα και στέφθηκε δύο φορές πρωταθλητής Ευρώπης (1969, 1971), ενώ με την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ κατέκτησε ένα χρυσό (1972) και τρία χάλκινα ολυμπιακά μετάλλια (1968, 1976, 1980), όπως επίσης ένα αργυρό (1978) κι ένα χάλκινο σε Μουντομπάσκετ (1970), αλλά και τέσσερα χρυσά (1967, 1969, 1971, 1979), δύο αργυρά (1975, 1977) κι ένα χάλκινο (1973) σε Ευρωμπάσκετ.
Σαν προπονητής πήρε τέσσερα πρωταθλήματα με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ενώ με την εθνική Ρωσίας είχε δύο ασημένια στα Μουντομπάσκετ του 1994 και του 1998, όπως και το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 1997. Επίσης κατέκτησε χρυσό στις Σπαρτακιάδες του 1971, 1975, και του 1979.
Γέννημα - θρέμμα του σοβιετικού αθλητισμού
Ο Μπέλοφ γεννήθηκε το Ναστσιόκοβο της Ρωσίας, στη Σοβιετική Ένωση στις 23 Ιανουαρίου του 1944 και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα «διαμάντια» που γέννησε το σοβιετικό αθλητικό σύστημα. Η πρώτη του επαφή με τον αθλητισμό ήρθε μέσα από την αθλητική ένωση της περιοχής του Τρούντ.
Οι αθλητικές ενώσεις ήταν οι βασικές δομές του συστήματος αθλητισμού και φυσικής αγωγής στην Σοβιετική Ένωση, προσφέροντας σε εργαζόμενους και μαθητές τη δυνατότητα να κάνουν μία σειρά σπορ, ακόμη και αυτά που στον καπιταλισμό θεωρούνται αθλήματα της αστικής τάξης (σκι, τέννις κλπ.). Στόχος τους ήταν να αναπτύξουν μαζικά τον αθλητισμό και τη φυσική αγωγή και να παρέχουν κατάλληλες υποδομές και συνθήκες για την άσκησή και την προπόνηση του αθλούμενου. Υπολογίζεται πως τη δεκαετία του '70 περισσότεροι από 25 εκατ. αθλητές ήταν μέλη αυτών των ενώσεων, χωρίς βέβαια να υπολογίζονται τα δεκάδες εκατομμύρια των ανθρώπων στην ΕΣΣΔ που είχαν πρόσβαση σε αθλητισμό και φυσική αγωγή, μέσα από άλλες δομές.
Οι περισσότερες αθλητικές ενώσεις διοικούνταν από τα εργατικά συνδικάτα και λειτουργούσαν παράλληλα με μεγάλα αθλητικά σωματεία, όπως η ΤΣΣΚΑ, η Ντιναμό αλλά και η αθλητική ένωση του στρατού. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία των αθλητικών ενώσεων, ήταν τα παιδικά και νεολαιίστικα αθλητικά σχολεία. Το 1970 υπήρχαν στην ΕΣΣΔ 1.350 τέτοια ενώ μέχρι το 1987 είχαν φτάσει τις 7.500 και απασχολούσαν περισσότερους από 50.000 προπονητές και γυμναστές.
Μεγάλες διακρίσεις
Σε αυτό το εύφορο έδαφος που παρείχε το αθλητικό σύστημα της ΕΣΣΔ άνθισε το τεράστιο ταλέντο του Σεργκέι Μπέλοφ, που θεωρείται ο κορυφαίος -μη αμερικανός- μπασκετομπολίστας όλων των εποχών. Το 1968 κατέκτησε τον τίτλο του «Επίτιμου Μάστερ των Σπορ», την ανώτερη αθλητική διάκριση στην ΕΣΣΔ, ενώ ήταν ο αθλητής που άναψε το βωμό στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1980 στη Μόσχα. Παράλληλα είχε τιμηθεί με μετάλλια από τη Σοβιετική Ένωση για την προσφορά του στην σοσιαλιστική κοινωνία. Το 1991 η FIBA τον ανέδειξε κορυφαίο παίκτη της όλων των εποχών, ενώ το 2007 είχε εισαχθεί στο Hall of Fame της παγκόσμιας ομοσπονδίας και το 1992 στο Naismith Hall of Fame. * Πηγή 902.gr





Μία εβδομάδα δημοφιλείς αναγνώσεις

the blog powerd by istosch-data &web center