Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Αντίο Γιόχαν

Τώρα τι να πεις και τι να γράψεις, καλό ταξίδι Γιόχαν, ήσουν πολύ μεγάλος μπαλαδόρος, όχι τόσο με τα πόδια σου, αλλά με το μυαλό σου!!!
Όλα τα άλλα τα έχουν έχουν ειπωθεί, δε θα προσθέσουμε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο, εκτός από δυο, κατά πρώτον, με αυτό που είπε ο μεγαλύτερος όλων των εποχών ο Ντιέγκο Μαραντόνα ''δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ κοκκαλιάρη'', και κατά δεύτερον, να δούμε επιτέλους να αφήνουν οι φαρμακοβιομηχανίες ελέυθερο το πεδίο να νικηθεί ο καρκίνος που παίρνει τα καλύτερα παιδιά πριν την ώρα τους, γιατί και ο Γιόχαν ήταν πάντα ένα παιδί με όλες τις αδυναμίες του να εκφράζονται παντού!!!
                                                                                          ADIOS JOHAN

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Υποψήφιοι υπερπρωταθλητές...

Ο ρόλος του μεγάλου ηγέτη στην ποδοσφαιρική ιστορία
Μεγάλος γρίφος για το υποκατάστημα της ΕΕ που λέγεται UEFA, είτε είναι του Πλατινί, είτε της πλατίνας, για την 4αδα του Champions Leauge.
Ας εξετάσουμε μια-μια τις περιπτώσεις, της τετράδας και όχι φυσικά μόνο αγωνιστικά, γιατί στον αγωνιστικό χώρο προσπαθούν ακόμα και οι μη εμπλεκόμενοι του κάθε λογής "στησίματος" να κρατήσουν τα προσχήματα, ψάχνοντας για εξιλαστήρια θύματα που συνήθως είναι οι διαιτητές, τον "ουδέτερο" τον μισούν πάντα όλοιι!!!
1) Ξεκινάμε από τον πρώην κάτοχο τη REAL που συγκεντρώνει τις περισσότερες και ταυτόχρονα λιγότερες προϋποθέσεις χωρίς να είναι το μεγάλο και το μικρότερο φαβορί.
Τις λιγότερες γιατί το πήρε πέρυσι & τις περισσότερες γιατί είναι το αγαπημένο πουλέν του κατεστημένου, ομάδα του δικτάτορα Φράνκο, Βασιλική, και αμοιγώς Ευρωπαϊκή(με 10 κακτήσεις), είναι η αγαπημένη ομάδα όλων των εθνικοφρόνων Ισπανών, αλλά και Γερμανών του Βορρά που κάνουν κουμάντο στην ΕΕ και είναι κατά της ΕΕ του 2020 των περιφερειών για τις οποίες η γερμανική κυβέρνηση έχει μεγάλες αντιρρήσεις λόγω της Βαυαρίας(και όχι μόνο) που θέλει όχι μόνο να αποστασιοποιηθεί από τη Γερμανία λόγω της ευκαιρίας που λέγεται 2020, αλλά θέλει πλήρη αποδέσμευση σε βάθος χρόνου....
2)Λίγο παραπάνω αναφέραμε αναφέροντας τη REAL, αναφέραμε γιατί δεν θα το πάρει η Bayern που είναι η ομάδα των πλέον φανατικών Βαβαρών που ακόμα και στο κόμμα της Μέρκελ το CDU υπάρχουν διαφωνίες για την πολιτική της εις βάρος της Βαυαρίας.
Να θυμίσουμε ότι, ιστορικά πολέμησε λυσσαλέα την Πρωσία πλάι στον Ναπολέοντα δηλαδή την παλιά Γερμανία(που είναι νέο κράτος) η οποία εκτείνονταν από την Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία και Έφτανε μέχρι την Πολωνία.
Οι Βαυαροί έχουν ίσως την καλύτερη ομάδα και απ' τους τρεις, αλλά δεν θα προχωρήσουν γιατί η ηγεσία της ΕΕ δηλαδή η Γερμανία την θεωρεί προπύργιο των εκεί τοπικιστών και κίνδυνο για την παραπέρα "ενότητα" της Ομοσπονδίας.
Σημαντικό στοιχείο ότι το έχουν πάρει πριν από δυο χρόνια και είναι πολύ κοντά τα χρονικά νήματα, αλλά δεν είναι το πιο σημαντικό αυτό, το πιο σημαντικό είναι το πολιτικό κομμάτι και δεν είναι τυχαία η καταδίκη στελέχους της που αποτελούσε και μεγάλο ποδοσφαιριστή της δεκ του 1980 και της ομάδας αυτής.
Μαζί με τη Βαυαρία, η Βάδη Βυττεμβέργη, η Ρηνανία Παλατινάτο, η Έση και το Νότιο Κομμάτι της Β. Ρηνανίας Βεστφαλίας αποτελούν μια προβληματική ομάδα ομοσπονδιών που θεωρούν ότι ταϊζουν τους βόρειους Προτεστάντες. Κατά βάση είναι καθολικοί και θέλουν να αποκοπούν από τον "βραχνά" που λέγεται τέως Πρωσία, δηλαδή ΟΔΓ, και αν ο Βαυαρικός τοπικισμός που εδώ και δυο χρόνια βρίσκεται σε πληρη έξαρση πάρει το τρόπαιο του Champions Leauge, μέσα στην ΟΔΓ φοβούνται για ανεξέλεγκτες καταστάσεις μιας και είμαστε πολύ κοντά στο 2020.
3)Η Μπαρτσελόνα, δεν αποτελεί φαβορί, παρ' ότι έχει μακράν το καλύτερο υλικό που θυμόμαστε όσον αφορά τη συσσώρευση αστέρων, γιατί απειλεί την ενότητα της πιο φιλογερμανικής χώρας της ΕΕ και όχι μόνο, της Ισπανίας και μάλιστα με δημοψήφισμα...
Επίσης έχει πάρει πρόσφατα και αυτή το τρόπαιο και το προϊόν πρέπει να διαφυλαχτεί ως κόρην οφθαλμού, άσε που Βαρκελώνη είναι η Ιταλία της Ισπανίας πόλη φτιαγμένη από τον Λατίνο Βάργκας.
4)Μένει η Γιουβέντους που είναι εικονικά το μικρότερο, αλλά ταυτόχρονα το μεγαλύτερο φαβορί της διοργάνωσης και σίγουρα όλοι οι εμπλεκόμενοι τη θέλλουν κραταιά όπως παλιά.
Ποδοσφαιρικά έχει την ίσως καλύτερη ομάδα από την εποχή που μεσουρανούσε και στις μηχανές της έχει το ίσως πιο αδικημένο μεγάλο αστέρι του παγκόσμιου ποδοσφαίρου τον Αργεντινό Τέβες που είναι σα να ήταν στα ντουζένια του και παίζει την μπάλα που όλοι περιμέναμε να δούμε στην Ευρώπη εδώ και χρόνια.
Η μεγάλη κυρία έχει χρόνια να στεφθεί πρωταθλήτρια και αυτό είναι μια σοβαρή παράμετρος, αν και η ΕΕ θα ήθελε να την τιμωρήσει λόγω της φυγής της μεγαλύτερης Ευρωπαϊκής Αυτοκινητοβιομηχανίας στις ΗΠΑ την FIAT(FCA), όπου είναι και ο ιδιοκτήτης της JUVE, αλλά χωρίς οικογένεια Ανιέλι δε θα υπήρχε κανένας Πλατινί(πρώην παίχτης της, τυχαίο δε νομίζουμε) και καμία Μέρκελ ως τύποις ευρωπαιάρχης.
Όμως μαζί με το υποκατάστημα της ΕΕ την UEFA, τη seniοra veccia, την θέλούν στον τελικό και οι άλλοι τρεις υποψηφίοι να την αποκαθάρουν ομαδικώς για το πέσιμο της στη Β' κατηγορία της Ιταλίας, λόγω του "Καλτσιόπολις" πριν μερικά χρόνια.
Οι άλλοι λόγοι, οι κυρίαρχοι είναι καθαρά οικονομικοπολιτικοί. Να μην ξεχνάμε ότι η ΕΕ πάντα θέλει να τιμάει τον αρχιτέκτονα της πρώην ΕΚΑΧ, ΕΟΚ και ΕΕ τον μακαρίτη Τζιάννι Ανιέλι και την οικογένεια του, εξάλλου είναι ένα από τα μεγάλα κεφάλαια της ΕΕ και μια απ΄ τις ατμομηχανές της, για να μην πούμε η καρδιά της.
Συν τοις άλλοις το Πιεμόντε που εδρεύει το Τορίνο, είναι η μόνη περιφέρεια του Ιταλικού βορρά που δε θέλει ξεκόψει απ' την Ιταλία, έχει τεράστια ανεργία μιας και τα εργοστάσια της FIAT έκλεισαν και πρέπει να εκτονωθεί το θέμα και όχι εις βάρος της "αγίας οικογένειας" που είναι κάτι σαν τον πάπα στην περιοχή. Το ποδόσφαιρο είναι ένα καλό άλλοθι και ίσως η καλύτερη βαλβίδα ανώδυνης εκτόνωσης, για την αποχαύνωση του εκεί βιομηχανικού προλεταριάτου με τα πιο σοβαρά ταξικά σωματεία που σε επίπεδο συλλόγων ήταν με την Τορίνο(τον αιώνιο αντίπαλο) και το χτύπημα στη Γκρανάντα είναι και ένα πολιτικό χτύπημα στα ταξικά σωματεία.
Όλα τα παραπάνω πέραν του ότι είναι υποθέσεις φτάνει να αποδειχτούν στην πράξη, δείχνουν όμως κάτι που ακόμα και να μην απιβεβαιωθεί, ότι η οικονομία και η πολιτική , οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις των μονοπωλίων βρίσκουν πεδίο δράσης στο ποδόσφαιρο για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης. Φυσικά είναι εκτιμήσεις και δε μένει παρά να αποδειχτούν στην πράξη μιας και υπάρχει πάντα ο αστάθμητος παράγοντας.

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Οι Παλιές αγάπες φεύγουν οριστικά....


Ο Θάνατος του Σεργκέι Μπέλοφ μας ταρακούνησε και η συγκίνηση μας άφησε πολλούς εφιάλτες, ήταν σαν να έχανε η έντεχνη μουσική ένα πολύ μεγάλο όνομα, κάτι που δε θέλουμε ούτε να το φανταστούμε.
Με το οργανωμένο basket πήραμε διαζύγιο πάρα πολύ νωρίς το 1990 (και έχοντας περάσει από τα μίνι, παιδικά και εφηβικά τμήματα του Κύδωνα μέχρι το 1987, στα τμήματα της εφηβικής και ανδρικής ομάδας του Περιστερίου στις θέσεις από 1 έως 3), λόγω σοβαρών τραυματισμών στα πόδια, και οριστικό διαζύγιο το 1998 ακόμη στο πιάσιμο μπάλας πάλι λόγω τραυματισμών. Αν και οργανωτές παιχνιδιού, ο θαυμασμός μας ήταν στους πύργους και όταν θαυμάζεις κάτι μπαίνεις σε αντιπαράθεση με αυτό. Όμως αυτό αποτέλεσε και την αχίλλειο πτέρνα για τους τραυματισμούς.
Όταν αγαπάς κάτι πολύ και πρέπει να αποκοπείς λόγω ζωτικής ανάγκης από αυτό, πρέπει να το εγκαταλείψεις σχεδόν οριστικά χωρίς όμως να φτάσεις στο σημείο της σχεδόν η πλήρους απαξίωσης...Ευτυχώς και λόγω χαρακτήρα ουδέποτε το κάναμε αυτό, δηλαδή να φτάσουμε να απαξιώσουμε κάτι που τόσο αγαπούσαμε.
Δυστυχώς η απομάκρυνση ήταν μια εύκολη διαδικασία ειδικά μετά το 2000 που το ευρωπαϊκό μπάσκετ είχε αποκτήσει αμερικανογεννή χαρακτηριστικά, μπαίνοντας στη λογική του physical game, και μέχρι σήμερα για να δούμε ένα αγώνα μάλλον πρέπει να μας δέσουν σε καρέκλα.
Από χτες το απόγευμα όλα μέσα μας είναι σε περίεργη κατάσταση, με το που ακούσαμε ότι ο μεγαλύτερος ευρωπάιος καλαθοσφαιριστής έφυγε απ΄τη ζωή, θέλαμε να δούμε και να ξαναδούμε βίντεο ως φόρο τιμής στο άθλημα που από χτες έχασε ένα απ' τα καλύτερα παιδιά του... Μέχρι τις πρώτες πρωϊνές είχαμε δει πάνω από 30 βίντεο με αγώνες και στιγμιότυπα από αγώνες του παρελθόντος, η συγκίνηση, η νοσταλγία τέτοια που τα δάκρυα δεν μπορούσαν να κρυφτούν με αποτέλεσμα να πέφτουν κορόμηλο, όχι για τις εξ ανάγκης επιλογές, αλλά γιατί το μπάσκετ από χτες έγινε πολύ φτωχότερο, σε τέτοιο σημείο που δύσκολα θα βρει αντίστοιχους εραστές και παίχτες όπως το μεγάλο Σερκέι...
 

 *Ο θρύλος του σοβιετικού και του ρωσικού μπάσκετ και ένας από τους μεγαλύτερους μπασκετμπολίστες όλων των εποχών, Σεργκέι Μπέλοφ, έφυγε από τη ζωή το πρωί της Πέμπτης σε ηλικία 70 ετών μετά από άνιση μάχη με σοβαρή ασθένεια στο Περμ της Ρωσίας, όπου κατοικούσε.
Ο Μπέλοφ άφησε εποχή στην ιστορία του αθλήματος ως παίκτης με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και την εθνική της Σοβιετικής Ένωσης. Με την πρώτη κατέκτησε έντεκα πρωταθλήματα και στέφθηκε δύο φορές πρωταθλητής Ευρώπης (1969, 1971), ενώ με την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ κατέκτησε ένα χρυσό (1972) και τρία χάλκινα ολυμπιακά μετάλλια (1968, 1976, 1980), όπως επίσης ένα αργυρό (1978) κι ένα χάλκινο σε Μουντομπάσκετ (1970), αλλά και τέσσερα χρυσά (1967, 1969, 1971, 1979), δύο αργυρά (1975, 1977) κι ένα χάλκινο (1973) σε Ευρωμπάσκετ.
Σαν προπονητής πήρε τέσσερα πρωταθλήματα με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ενώ με την εθνική Ρωσίας είχε δύο ασημένια στα Μουντομπάσκετ του 1994 και του 1998, όπως και το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 1997. Επίσης κατέκτησε χρυσό στις Σπαρτακιάδες του 1971, 1975, και του 1979.
Γέννημα - θρέμμα του σοβιετικού αθλητισμού
Ο Μπέλοφ γεννήθηκε το Ναστσιόκοβο της Ρωσίας, στη Σοβιετική Ένωση στις 23 Ιανουαρίου του 1944 και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα «διαμάντια» που γέννησε το σοβιετικό αθλητικό σύστημα. Η πρώτη του επαφή με τον αθλητισμό ήρθε μέσα από την αθλητική ένωση της περιοχής του Τρούντ.
Οι αθλητικές ενώσεις ήταν οι βασικές δομές του συστήματος αθλητισμού και φυσικής αγωγής στην Σοβιετική Ένωση, προσφέροντας σε εργαζόμενους και μαθητές τη δυνατότητα να κάνουν μία σειρά σπορ, ακόμη και αυτά που στον καπιταλισμό θεωρούνται αθλήματα της αστικής τάξης (σκι, τέννις κλπ.). Στόχος τους ήταν να αναπτύξουν μαζικά τον αθλητισμό και τη φυσική αγωγή και να παρέχουν κατάλληλες υποδομές και συνθήκες για την άσκησή και την προπόνηση του αθλούμενου. Υπολογίζεται πως τη δεκαετία του '70 περισσότεροι από 25 εκατ. αθλητές ήταν μέλη αυτών των ενώσεων, χωρίς βέβαια να υπολογίζονται τα δεκάδες εκατομμύρια των ανθρώπων στην ΕΣΣΔ που είχαν πρόσβαση σε αθλητισμό και φυσική αγωγή, μέσα από άλλες δομές.
Οι περισσότερες αθλητικές ενώσεις διοικούνταν από τα εργατικά συνδικάτα και λειτουργούσαν παράλληλα με μεγάλα αθλητικά σωματεία, όπως η ΤΣΣΚΑ, η Ντιναμό αλλά και η αθλητική ένωση του στρατού. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία των αθλητικών ενώσεων, ήταν τα παιδικά και νεολαιίστικα αθλητικά σχολεία. Το 1970 υπήρχαν στην ΕΣΣΔ 1.350 τέτοια ενώ μέχρι το 1987 είχαν φτάσει τις 7.500 και απασχολούσαν περισσότερους από 50.000 προπονητές και γυμναστές.
Μεγάλες διακρίσεις
Σε αυτό το εύφορο έδαφος που παρείχε το αθλητικό σύστημα της ΕΣΣΔ άνθισε το τεράστιο ταλέντο του Σεργκέι Μπέλοφ, που θεωρείται ο κορυφαίος -μη αμερικανός- μπασκετομπολίστας όλων των εποχών. Το 1968 κατέκτησε τον τίτλο του «Επίτιμου Μάστερ των Σπορ», την ανώτερη αθλητική διάκριση στην ΕΣΣΔ, ενώ ήταν ο αθλητής που άναψε το βωμό στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1980 στη Μόσχα. Παράλληλα είχε τιμηθεί με μετάλλια από τη Σοβιετική Ένωση για την προσφορά του στην σοσιαλιστική κοινωνία. Το 1991 η FIBA τον ανέδειξε κορυφαίο παίκτη της όλων των εποχών, ενώ το 2007 είχε εισαχθεί στο Hall of Fame της παγκόσμιας ομοσπονδίας και το 1992 στο Naismith Hall of Fame. * Πηγή 902.gr





Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013

Αύγουστος και διακοπές(στον καπιταλισμό) και ο βαρύς χειμώνας που επέρχεται....

Οι Διακοπές είναι μια από τις μεγαλύτερες ανάγκες του ανθρώπου και ειδικά τις εργατικής λαϊκής οικογένειας που ουδέ μία σχέση έχει με την αστική και την μικρο και μέσο αστική οικογένεια. Για την πρώτη οι διακοπές είναι ανάγκη που στις μέρες μας δεν εκπληρώνεται και ούτε πραγματοποιείται ούτε καν επαρκώς, ενώ για την αστική οικογένεια κατάκτηση, μόνο για τους μικρο και μέσο αστούς είναι ξεχαρμάνιασμα που φυσικά δε μας αφορά και δε μας αφορούσε ποτέ. Δυστυχώς στην περίοδο των διακοπών συμβαίνουν πράγματα που την υπόλοιπη περίοδο θα ήταν σοβαρός λόγος καταστάσεων που για το σύστημα θα ήταν δύσκολο σταυρόλεξο. Όμως οι διακοπές στον καπιταλισμό για τη λαϊκή οικογένεια η θα είναι άπιαστο όνειρο, η μια υβριδική κατάσταση καταναλωτικού παροξυσμού και στο βάθος ο κήπος που ποιο πολύ για ζούγκλα μοιάζει παρά με κήπο.
Μα καλά τώρα πήραμε χαμπάρι ποιος και πόσο σάπιος είναι ο πνευματικός κόσμος της χώρας και γιατί δηλαδή πρέπει να έχουμε ανάγκη από ταγούς, δε λέμε για τούτους που δηλώνουν ότι θεωρούν ότι τους κάνει "ξεχωριστούς" γιατί αυτός ο οχετός της λογοτεχνίας περιπτέρου είναι κάτι σαν τα εμφανή μπετά...
Έπρεπε η κ.κ. Διβάνη να κάνει δηλώσεις και ο κ.κ. Τατσόπουλος τον περασμένο Χειμώνα να μας πει πως δεν προλαβαίνει να μπαινοβγάζει το μόριο του στις μισές κορασίδες της Αθήνας για να καταλάβουμε ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας;
Έλεος και ευχέλαιος μαζί γιατί εδώ ζούμε και σε λίγο θα παραμιλάμε όχι με τις δηλώσεις των εκφυλισμένων ταγών της μικροαστικής αυταπάτης, αλλά με τους ίδιους τους μικροαστούς που έχουν γίνει επικίνδυνοι όσο ποτέ άλλοτε....
Φυσικά οι μικροαστοί που προτάσσουν το λιντσάρισμα στον κάθε τάχα μου δήθεν "υπηρέτη" του συστήματος δεν διαφέρουν και πολύ από τα SA του Ρεμ, μιας και προτάσσουν ως εχθρό το δέντρο αντί του δάσους , το δάκτυλο και όχι το φεγγάρι, τέτοιους "μπαγλαμάδες" που κινούνται και ακροβατούν στα όρια του κοινωνικού φασισμού, (γιατί ο πολιτικός πέρασε ανεπιστρεπτί και ήταν βραχίωνας του Αγγλοσαξονικού, Γερμανικού και Κελτικού μεγαλοϊδεατισμού).
Δεν είναι ούτε ο εισπράκτορας, ούτε ο μπάτσος, ούτε ο μυστικός πράκτορας και ο χαφιές το πρόβλημα, αλλά το καπιταλιστικό σύστημα που τους γεννά και τους εκκολάπτει...

Επειδή το πλατειάσαμε αρκετά το ζήτημα πάμε ξανά στο δια ταύτα που είναι και το κυρίως πιάτο της παρούσας ανάρτησης.
Διακοπές για μας δε σημαίνει ξεχαρμάνιασμα στις νότιες παραλίες και στις εξωτικές παραλίες του νησιού με τα τυρκουάζ νερά, που είναι απίθανες αλλά εντελώς μα εντελώς άχρηστες για κολύμπι.                                                               
Διακοπές για μας δε σημαίνει χοροί, μεθύσια και πάσης φύσεως όργια όπου τα κορδόνια κάνουν πάρτι ανάμεσα στις κόκες, τα ξίδια και τους μπάφους.   
Διακοπές για μας δε σημαίνει πανηγύρια και παραδοσιακά γλέντια όπου οι μισοί ξερνοβολούν στα συκώτια τους στην κυριολεξία και οι άλλοι πυροβολούν ασκόπως και χωρίς να ξέρουν από σιδερικά.                                                          
Διακοπές δε σημαίνει τουριστική κερδοφορία,γκλαμουριά, παραδόσεις, ναοί, εξώδιες ακολουθίες, το lifestyle με παραλιακά bar με house και trance events, πολύ περισσότερο δε σημαίνει dj's decks, ούτε το ιλουστρασιόν καταχτύπι των λαδωμένων και ιδρωμένων κορμιών.
Διακοπές δε σημαίνει αριστερόστροφής νοοτροπίας μποέμικες καταστάσεις, όλη μέρα φαγητά, ψησταριές η ψητοπωλεία, ψαροταβέρνες και παρεάκια χωρίς περιεχόμενο που θυμίζουν ελληνικά καφενεία του χωριού και μπουάτ για τους μικροαστούς...                          
Όλα τα παραπάνω για μας είναι η ανώτατη μορφή εκφυλισμού και τίποτα παραπάνω, δεν μας αφορά τίποτα από τα παραπάνω και δεν τα επιδοκιμάζουμε γιατί ο μικροαστισμός μας είναι τόσο αβαθής, όσο και εχθρικός.
Διακοπές για μας σημαίνει, διάβασμα, ξεκούραση, ανασύνταξη δυνάμεων, συντεταγμένη οπισθοχώρηση, μέτρο, θεώρηση και σχεδιασμός πραγμάτων, σινεμά, θέατρο αν υπάρχει οικονομική δυνατότητα και ατελείωτη προπόνηση σε πράγματα που λατρεύουμε(κολύμπι με τις ώρες και εδώ στην Κρήτη μόνο ο Βόρειος άξονας διαθέτει τέτοιες, ποδήλατο και πολεμικές τέχνες), να ανακαλύπτουμε νέους δρόμους, νέα όμορφα πράγματα και να ζούμε...
Για μας αυτά είναι διακοπές και ο χρόνος δε μας φτάνει όπως και η μέρα που σαφώς είναι ανώτερη από τη νύχτα, προφανώς είναι μοναχικά αυτά που κάνουμε, αλλά ποιος είπε πως θέλουμε και πολλούς να μας ακολουθήσουν, ξέρουμε ότι αυτό που κάνουμε είναι πολύ μοναχικό και δεν έχουμε απαίτηση από κανένα να μας ακολουθήσει, όμως έχουμε απαίτηση να σέβονται το χρόνο μας και το σχεδιασμό μας, χωρίς σχεδιασμό δεν κάνουμε τίποτα, εξάλλου το αυθόρμητο μας είναι παντελώς απεχθές όταν γίνεται πανάκεια.....                                                            
Λίγο πριν την εικονική φυγή του καλοκαιριού δηλαδή μετά το πέρας του δεκαπενταύγουστου μιας και η πραγματική φυγή είναι στις 21 του Σεπτέμβρη, όπου μπαίνει και το Φθινόπωρο και από τώρα κάποιοι κάνουν όνειρα και σχέδια για τις δικές τους επιδιώξεις και για το τέλος αφήσαμε τα παρακάτω. Όσοι πιστεύουν ότι ο Χειμώνας θα είναι βαρύς, δε θα είναι ούτε για τις απολύσεις, ούτε για τα κουρέματα ούτε και για τις κατασχέσεις(αυτά τα θέλει και τα επικροτεί το 60% της κοινωνίας, πιστεύοντας οι αφελείς ότι έτσι θα βολέψουν τα παιδιά τους), αν γίνει θα γίνει για άλλους λόγους, ούτε σε εκλογές πρόκειται να πάμε έτσι απλά το σύστημα μια χαρά κάνει τη δουλειά του, εξάλλου στη Γερμανία η ίδια κυβέρνηση θα παραμείνει εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, αλλά και να αλλάξει η γραμμή θα είναι η σκληρή γραμμή του Γερμανικού Κεφαλαίου που κάνει τη δουλειά του... Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ μην περιμένουν και πολλά, για να πάρει τα ηνία αυτό το συνονθύλεμα πρέπει να γίνει ΠΑΣΟΚ της νέας φάσης, χωρίς οπορτουνιστικά βαρίδια, η αν συγκυβερνήσει, θα γίνει αυτό με κομμάτια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και της ΔΗΜΑΡ αλλά και τους ΑΝΕΛ χωρίς όμως εκλογές, εφόσον δεν αποτελούν και πανάκεια για το σύστημα. Οι αναδιαρθρώσεις και τα fast track θα προχωρήσουν απρόσκοπτα και τα ΣΔΙΤ θα αναβαθμιστούν παντού, όσα διαπιστευτήρια και να δώσει κανείς δεν του δίνουν την κυβέρνηση για να κάνει πλιάτσικο(μόνο αυτό μπορούν να κάνουν τα ΣΥΡΙΖΟΠΟΥΛΑ), ούτε θέλουν στις κυβερνητικές καρέκλες με ετεροβαρείς σε ιδιοσυγκρασία προσωπικότητες χωρίς κανένα ιδεολογικό περιεχόμενο. Ακόμα και οι Ευρωπαϊκών πεποιθήσεων ΣΥΡΙΖΑΙοι για την αστική τάξη και τα μονοπώλια δεν είναι σίγουρο ότι είναι αρεστοί και πιστοί 100%, αφού κακά τα ψέμματα χωρίς να το θέλουν υπηρετούν την προηγούμενη φάση του τρόπου παραγωγής και αυτή τελείωσε ανεπιστρεπτί.... 

Μία εβδομάδα δημοφιλείς αναγνώσεις

the blog powerd by istosch-data &web center